Qəzəl 218

ساقی! نسیم وقت گل آمد شتاب کنباب الفتوح میکده را فتح باب کن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Rübai 52

خواهی که بیابی از همه چیز وقوفیا در دو جهان به فضل گردی معروف

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Rübai 54

از خال و خط تو، ای بت بی خط و خال«از مویه شدم چو موی از ناله چو نال »

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Üzün güldür, ləbin ləli-şəkərbar

Üzün güldür, ləbin lə’li-şəkərbar,Gözün cadu, saçındır mişki-tatar.

İmadəddin NəsimiQəzəl1 dəq
Üzünü surəti-rəhman oxurlar

Üzünü surəti-rəhman oxurlar,Xətini sünbüli-reyhan oxurlar.

İmadəddin NəsimiQəzəl1 dəq
Qəzəl 1

یارب چه شد آن دلبر عیاره ما راکآزرد به هجران دل صد پاره ما را

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 22

مرا در آتش غم، عشقت آن زمان انداختکه عشق روی تو آشوب در جهان انداخت

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 34

مرغ عرشیم و قاف خانه ماستکن فکان فرش آشیانه ماست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 51

مشرک بی دیده کی احوال ما داند که چیستمرد حق بین معنی سر خدا داند که چیست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 75

کس بدین آیین حسن از مادر گیتی نزادتا ابد چشم بد، از روی تو یارب دور باد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 85

از تو خوبی طمع مهر و وفا نتوان کردگله با وصل گل از خار جفا نتوان کرد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 94

مست شراب عشقش بی باده مست باشدبی باده مست یعنی مست الست باشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 104

آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمدوان زهره سعادت در چنگ ما درآمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 109

چنین که چهره خوب تو دلبری داندنه حسن حور و نه رخساره پری داند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 111

عارفان از دو جهان صحبت جانان طلبندتنگ چشمان گدا ملک سلیمان طلبند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 121

عقل را سودای گیسوی تو مجنون می‌کندفکر آن زنجیر پر سودا عجب چون می‌کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 142

آن کو نظر به روی تو کرد و خدا ندیدمحروم شد زجنت و حور و لقا ندید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 153

ای گل روی تو را حسن و بهایی دگرزلف تو از هر گره نافه گشایی دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 157

تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخوروصل یار آید، شوی زان خرم، ای جان غم مخور

İmadəddin Nəsimi5 dəq
Qəzəl 159

بر سینه من ناوک مژگان زده‌ای بازدر جان و دلم آتش هجران زده‌ای باز

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 165

رشته پرتاب جان تا چند سوزانم چو شمعترسم از دل سر برآرد آتش جانم چو شمع

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 174

خرامان میرود دلبر به بستان وقت گل گل گلبه رخ گل گل به لب مل مل به قد چون سرو سنبل بل

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 175

ای ز رخسارت الی الرحمن ذوالعرش السبیلان حیا فی هواها کل من کان القتیل

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 177

لوح محفوظ است رویش زلف و خال و خط کلامبا تو گفتم معنی علم لدنی والسلام

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 200

صلاح از ما مجو زاهد که ما رندیم و قلاشیمگهی دُردی‌کش میخانه گه سرخیل اوباشیم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 209

به کوی یار می‌باید به چشم خون‌فشان رفتنکه دست خشک نتوان جانب آن آستان رفتن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 232

روی خداست ای صنم روی تو، رای من ببینوز رخ همچو مصحفت فال برای من ببین

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 237

ندا آمد به جان از چرخ پروینکه بالا رو چو دزد بسته منشین

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 258

ای ماه من چرا ستم از سر گرفته‌ایوز من چه دیده‌ای که نظر برگرفته‌ای

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 276

فضل حق می‌دهدم هردم از این می جامیکه ندارد چو ابد مستی او انجامی

İmadəddin Nəsimi1 dəq