Nəyyir Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
آه چشم خامه ام خونبار شدکار محنت نامه ام دشوار شد
Qəzəl 36کدام آیت رحمت که در جبین تو نیستکدام لطف و ملاحت که در عجین تو نیست
Ləali-mənzumə, fəsil 37غالی بیخود علی پرستی نکنددر کیش نصیر چیردستی نکند
Atəşkədə, fəsil 41شکر للّه کاین شکسته خامهامسر ببرد این چامهٔ غمنامهام
Qəzəl 43مگو جان بی سبب بر گردن از مویت رسن دارددلی گم کرده امیدی بر آن چاه ذقن دارد
Ləali-mənzumə, fəsil 45ای درخور تاج بخشی دست خداوی هستی تو آئینۀ هست خدا
Ləali-mənzumə, fəsil 49ای شیر خدا علی عالی دستیای بر همه کاینات والی دستی
Ləali-mənzumə, fəsil 52ابا حسن افدیک اعیت مذاهبیو عیل اصطباری من کرور النوائب
Ləali-mənzumə, fəsil 53تعالی الله از اینکاخ فلک فرساد بیناشکه سر بر اوج او ادنی زند قوسین ایوانش
Digər şeir 54نقش وصل توام از ششدرغم ره نگشودچکنم کار من دلشده وارون افتاد
Qəzəl 57زلف به ملک حسن به سر تا کله نهادبرداشت پای نخوت و بر فرق مه نهاد
Qəzəl 72تیشه بر پا زدی ار داغ منش در دل بودآن قوی پنجه که در کوهکنی کامل بود
Qəzəl 73دلبر من به چهره چون زلف معنبر آوردمهر نخوشه جا دهد مه به دو پیکر آورد
Qəzəl 75افسرده دلان شورت نادیده بسر داردزین پردۀ شورانگیز خوش آنکه خبر دارد
Qəzəl 76جان در خور خدنگ تو ابرو کمان نبودورنه دل رقیق تو نامهربان نبود
Qəzəl 77گر نه چشمان تو در قصد گرفتارانندز چه هر گوشه از او صف زده خونخوارانند
Qəzəl 82این خودسری که زلف تو ای دلربا کندبا روزگار غمزدگان تا چهها کند
Qəzəl 101من آن نیم که دل آزرده از جفای تو باشمگرم ز پیش نظر رانی از قفای تو باشم
Qəzəl 119ای غلام بر سیمین تو زرین کمرانخاکسار کف پای تو سر تا جوران
Qəzəl 121ای ساقی جان آبی بر آتشم از می زنچنگی بکف آر چنگ نائی تو هم آن نی زن
Qəzəl 126من و وصال تو از خواب عجب خیالست اینولی خیال تو و خواب من محالست این
Qəzəl 140خنک آن شبی که او رخ بفروزد از شرابیچکد از جگر مرا خون چو بر آتشی کبابی
Qəzəl 3بستی برشته سر مو پای و دست ماگوئی برو که با تو نزیبد نشست ما
Qəzəl 4بجان دوست که از درمران گدائی راکه جز درت نشناسد در سرائی را
Ləali-mənzumə, fəsil 5ای ز داغ تو روان خون دل از دیدۀ حوربی تو عالم همه ماتمکده تا نفخهٔ صور
Qəzəl 7در کمالت چه دهم داد سخندانی راحد گذشته است از آنصورت انسانی را
Qəzəl 13بی می نتوان برد بهسر فصل خزان راساقی بده آن جام پر از خون رزان را
Atəşkədə, fəsil 14گفت: شاها من فرشته آتشمکه سمندوار بر آتش خوشم
Atəşkədə, fəsil 16شد فرشته باد بر مرکز نوانکه فرشته آب شد سویش روان
Atəşkədə, fəsil 21زعفر آمد با سپاه بی عدداز گروه جنیان بهر مدد