Atəşkədə, fəsil 35

آه چشم خامه ام خونبار شدکار محنت نامه ام دشوار شد

Nəyyir Təbrizi4 dəq
Qəzəl 36

کدام آیت رحمت که در جبین تو نیستکدام لطف و ملاحت که در عجین تو نیست

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Ləali-mənzumə, fəsil 37

غالی بیخود علی پرستی نکنددر کیش نصیر چیردستی نکند

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Atəşkədə, fəsil 41

شکر للّه کاین شکسته خامه‌امسر ببرد این چامهٔ غم‌نامه‌ام

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Qəzəl 43

مگو جان بی سبب بر گردن از مویت رسن دارددلی گم کرده امیدی بر آن چاه ذقن دارد

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Ləali-mənzumə, fəsil 45

ای درخور تاج بخشی دست خداوی هستی تو آئینۀ هست خدا

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Ləali-mənzumə, fəsil 49

ای شیر خدا علی عالی دستیای بر همه کاینات والی دستی

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Ləali-mənzumə, fəsil 52

ابا حسن افدیک اعیت مذاهبیو عیل اصطباری من کرور النوائب

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Ləali-mənzumə, fəsil 53

تعالی الله از اینکاخ فلک فرساد بیناشکه سر بر اوج او ادنی زند قوسین ایوانش

Nəyyir Təbrizi3 dəq
Digər şeir 54

نقش وصل توام از ششدرغم ره نگشودچکنم کار من دلشده وارون افتاد

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Qəzəl 57

زلف به ملک حسن به سر تا کله نهادبرداشت پای نخوت و بر فرق مه نهاد

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 72

تیشه بر پا زدی ار داغ منش در دل بودآن قوی پنجه که در کوهکنی کامل بود

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 73

دلبر من به چهره چون زلف معنبر آوردمهر نخوشه جا دهد مه به دو پیکر آورد

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 75

افسرده دلان شورت نادیده بسر داردزین پردۀ شورانگیز خوش آنکه خبر دارد

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 76

جان در خور خدنگ تو ابرو کمان نبودورنه دل رقیق تو نامهربان نبود

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 77

گر نه چشمان تو در قصد گرفتارانندز چه هر گوشه از او صف زده خونخوارانند

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 82

این خودسری که زلف تو ای دلربا کندبا روزگار غم‌زدگان تا چه‌ها کند

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 101

من آن نیم که دل آزرده از جفای تو باشمگرم ز پیش نظر رانی از قفای تو باشم

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 119

ای غلام بر سیمین تو زرین کمرانخاکسار کف پای تو سر تا جوران

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 121

ای ساقی جان آبی بر آتشم از می زنچنگی بکف آر چنگ نائی تو هم آن نی زن

Nəyyir TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 126

من و وصال تو از خواب عجب خیالست اینولی خیال تو و خواب من محالست این

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 140

خنک آن شبی که او رخ بفروزد از شرابیچکد از جگر مرا خون چو بر آتشی کبابی

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3

بستی برشته سر مو پای و دست ماگوئی برو که با تو نزیبد نشست ما

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4

بجان دوست که از درمران گدائی راکه جز درت نشناسد در سرائی را

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Ləali-mənzumə, fəsil 5

ای ز داغ تو روان خون دل از دیدۀ حوربی تو عالم همه ماتم‌کده تا نفخهٔ صور

Nəyyir Təbrizi2 dəq
Qəzəl 7

در کمالت چه دهم داد سخندانی راحد گذشته است از آنصورت انسانی را

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 13

بی می نتوان برد به‌سر فصل خزان راساقی بده آن جام پر از خون رزان را

Nəyyir TəbriziQəzəl1 dəq
Atəşkədə, fəsil 14

گفت: شاها من فرشته آتشمکه سمندوار بر آتش خوشم

Nəyyir Təbrizi1 dəq
Atəşkədə, fəsil 16

شد فرشته باد بر مرکز نوانکه فرشته آب شد سویش روان

Nəyyir Təbrizi2 dəq
Atəşkədə, fəsil 21

زعفر آمد با سپاه بی عدداز گروه جنیان بهر مدد

Nəyyir Təbrizi2 dəq