Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
یا به نزد خویشتن راهم بدهیا مجال ناله و آهم بده
Qəzəl 706شب شد، به مستان اندکی تریاک بیداری بدهرندان سیکی خواره را گر ساغری داری، بده
Qəzəl 722ماییم و خراباتی پر بادهٔ جوشیدهجز رند خراباتی آن باده ننوشیده
Qəzəl 743آن خط عنبرین که چو آبش نبشتهایمشک ختاست، گر چه صوابش نبشتهای
Qəzəl 747دلبرا، روز جدایی یاد ما میکردهاییا چو از ما دور گشتی دل جدا میکردهای
Qəzəl 757دولت ز در باز آمدی ما را پس از بیدولتیگر رخ نمودی ترک ما «بعداللتیا واللتی»
Qəzəl 768چون فتنه شدم بر رخت، ای حور بهشتیرفتی و مرا در غم خود زار بهشتی
Qəzəl 773سوگند من شکستی، عهدم به باد دادیبا این ستیزه رویی روز و شبم به یادی
Qəzəl 774ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردیدورم به فراق تو ز هر خوابی و خوردی
Qəzəl 779ببر دل از همه خوبان، اگر خردمندیبه شرط آنکه در آن زلف دلستان بندی
Qəzəl 789ساقی، بده شرابم، کندر چنین بهارینتوان شراب خوردن بیمطربی و یاری
Qəzəl 792شب هجرانت، ای دلبر، شب یلداست پنداریرخت نوروز و دیدار تو عید ماست پنداری
Qəzəl 814با چنان شیوه و شیرینی و دلبندی و شنگینتوان دل به تو دادن، که به جوری و به جنگی
Qəzəl 825به خرابات گذارم ندهند از خامیسوی مسجد نتوانم شدن از بدنامی
Qəzəl 829اگر هزار یکی زان جمال داشتمیرعایت دل مردم به فال داشتمی
Qəzəl 837چه سود خاطر ما را به جانبت نگرانی؟که ما ز عشق تو زار و تو عاشق دگرانی
Qəsidə 4ای دل، تویی و من، بنشین کژ، بگوی راستتا ز آفرینش تو جهان آفرین چه خواست؟
Qəsidə 5این آسمان صدق و درو اختر صفاست؟یا روضهٔ مقدس فرزند مصطفاست؟
Qəsidə 7چرخ گردان روشن از رای منستدور گردون کار فرمای منست
Qəsidə 8بر آستان در او کسی که راهش هستقبول و منزلت آفتاب و ماهش هست
Qəsidə 10مستان خواب را خبری از وصال نیستدلمرده را سماع نباشد چو حال نیست
Qəsidə 21میان کار فروبند و کار راه بسازکه کار سخت مخوفست و راه نیک دراز
Qəsidə 25مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتمدل بیچارگان از خود مرنجانید، من گفتم
Qəsidə 27سرم خزینهٔ خوفست و دل سفینهٔ بیمز کردهٔ خود و اندیشهٔ عذاب الیم
Rübai 3هستیم به امید تو چون دوش امشببر آمدنت بسته دل و هوش امشب
Rübai 4ای میل دل من به جهان سوی لبتتنگ آمده دل ز تنگی خوی لبت
Rübai 17خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماستزلف تو چو حال دل غم دیدهٔ ماست
Rübai 46با یار ز نیک و بد نمیباید گفتهر شب بیتی دو صد نمیباید گفت
Rübai 53گل را، که صبا، مرغصفت بال گشادگفتی که: منجم ورق فال گشاد
Rübai 55بر نطع تو اسب شیرکاری گرددفرزین تو پیل کارزاری گردد