Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ما تا جمال آن رخ گلرنگ دیدهایمهمچون دهان او دل خود تنگ دیدهایم
Qəzəl 581ما نور چشم مادر این خاک تیرهایمآبای انجم فلکی را نبیرهایم
Qəzəl 595تخت شاهی دارد آن ترک ختنکی کند رغبت به درویشی چو من؟
Qəzəl 597نگارینا، به وصل خود دمی ما را ز ما بستاندل ما را به آن بالا ز دست این بلا بستان
Qəzəl 602بنامیزد! چه رویست این؟ که حیرانند ازو حورانچنین شیرین نباشد در سپاه خسرو توران
Qəzəl 605ای پیک نامه بر، خبر او به ما رسانبویی ز کوی صدق به اهل صفا رسان
Qəzəl 615ترا رسد گره مشک بر قمر بستنبه گاه شیوهگری لعل بر شکر بستن
Qəzəl 617سهل باشد روزه از نانی و آبی داشتنروزه از روی چنان باشد عذابی داشتن
Qəzəl 619شیرینتر از دلدار من دلدار نتوان یافتنمسکینتر از من عاشقی غمخوار نتوان یافتن
Qəzəl 627چشمم کنار دجله شد، جز یاد بغدادم مکنچون این هوس دارد دلم، از دیگری یادم مکن
Qəzəl 636عشق نورزیده بود جان سبکبار منبر تو مرا فتنه کرد این دل بیکار من
Qəzəl 639بر سر کویت ای پسر، پی سپرم، دریغ من!با غم رویت از جهان میگذرم، دریغ من!
Qəzəl 650دور مرو، دور مرو، یار ببین، یار ببیندر نگر از دیدهٔ جان در دل و دیدار ببین
Qəzəl 656در صدد هلاک من شیوهٔ چشم مست تومرد کشی و سرکشی عادت زلف پست تو
Qəzəl 659ای عید، بنمودی به من دی صورت ابروی اوامروز قربان میشوم، گر مینمایی روی او
Qəzəl 663گر چه امید ندارم که: شوم شاد از تونتوانم که زمانی نکنم یاد از تو
Qəzəl 672ای ترک، دل ما را خوشدار به جان تومگذار تن مارا لاغر چو میان تو
Qəzəl 674به چشم سر هدف سازم دل خود را به جان تواگر بر نام من تیری بیندازد کمان تو
Qəzəl 676گر چه زان ما گشتی، سر ما چه دانی تو؟ورچه مات میخوانیم، این دعا چه دانی تو؟
Qəzəl 677ای مدد تیره شب از موی توروز مرا روشنی از روی تو
Qəzəl 685ای دل مکن، بهر ستمی این نفیر ازوچون جانت اوست، تن زن و دل برمگیر ازو
Qəzəl 686عمر که بیاو گذشت، ذوق ندیدیم ازودل بر شادی نخورد، تا ببریدیم ازو
Qəzəl 689ای ز چین و حلقهٔ زلف سیاهبسته شادروان خوبی گرد ماه
Qəzəl 698آن گل سوریست در کلاله نهفتهیا به عبیرست برگ لاله نهفته
Qəzəl 699ای از عرب و از عجمت مثل نزادهحسن تو عرب را و عجم را بتو داده
Qəzəl 701ببخشا، ای من مسکین به دل در دامت افتادهدلم را قرعهٔ عشق و هوس بر نامت افتاده
Qəzəl 702ای مرغزار جانها لعل تو آب دادهوی تب کشیده دل را زلف تو تاب داده
Qəzəl 709دلی میباید اندر عشق جان را وقف غم کردهمیان عالمی خود را به رسوایی علم کرده
Qəzəl 710خیز و کار رفتنت را ساز دههمرهان خویش را آواز ده
Qəzəl 712روزی ببینی زلف او در دست من پیچان شدهلطفش تنم را داده دل، لعلش دلم را جان شده