Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ز عشقت روز اول من به شهر اندر ندی کردمبه آخر چون در افتادم سر خود را فدی کردم
Qəzəl 499میخانه را بگشای در، کامروز مخمور آمدمنزدیک من نه جام می، کز منزل دور آمدم
Qəzəl 502مدتی من به کار خود بودمبا خود و روزگار خود بودم
Qəzəl 506من دلداده از آنروز که دیدار تو دیدمدر تو پیوستم و از هر چه مرا بود بریدم
Qəzəl 511همه کامیم برآید، چو در آیی ز درمکه مرید توام و نیست مراد دگرم
Qəzəl 513تا میسر گشت در گرمابه وصل آن نگارمدر دل و چشم آتش و آب دوصد گرمابه دارم
Qəzəl 520من از پیوستگان دل غریبی در سفر دارمکه بیاو آتش اندر جان و ناوک در جگر دارم
Qəzəl 521ز داغ و درد تو بر جان و دل نشان دارمخیال روی تو در چشم در فشان دارم
Qəzəl 523چشم جان بر اثرت میدارمگوش دل بر خبرت میدارم
Qəzəl 527به غم خویش چنان شیفته کردی بازمکز خیال تو به خود نیز نمیپردازم
Qəzəl 529برخیزم و دلها را در ولوله اندازمبر ظلمتیان نوری زین مشعله اندازم
Qəzəl 534من مستم و ز مستی در یار میگریزمزنار بسته محکم، زین نار میگریزم
Qəzəl 536سخن بگوی چو من در سخن نمیباشمکه در حضور تو با خویشتن نمیباشم
Qəzəl 537عیب من نیست که در عشق تو تیمار کشمبار بر گردن من چون تو نهی بار کشم
Qəzəl 538یارب، تو حاضری که ز دستش چه میکشم؟وز عشوههای نرگس مستش چه میکشم؟
Qəzəl 540عشقت چو ستم کرد و جفا بر تن و توشماز ناله و زاری نتوان کرد خموشم
Qəzəl 542به تازه باد جدایی گلی ببرد ز باغمکه همچو بلبل مسکین از آن به درد و به داغم
Qəzəl 555تو گلشن حسنی و ما چون خار و خاشاک، ای صنماز ما چرا رنجیدهای؟ حاشاک، حاشاک! ای صنم
Qəzəl 560آمدهام که صف این صفهٔ بار بشکنمصدرنشین صفه را رونق کار بشکنم
Qəzəl 561شد زنده جان من به می، زان یاد بسیارش کنمانگور اگر منت نهد، من زنده بر دارش کنم
Qəzəl 567ای نرگست به شوخی صدبار خورده خونمبر من ترحمی کن،بنگر: که بیتو چونم؟
Qəzəl 569دشمن از بهر تو گر طعنه زند بر دل و دینمدل من دوست ندارد که کسی بر تو گزینم
Qəzəl 573مشتاق یارم و به در یار میرومدلدارم اوست، در پی دلدار میروم
Qəzəl 575گر ز من جان طلبد دوست، روانی بدهمپیش جانان نبود حیف که جانی بدهم
Qəzəl 586ما چشم جهانیم، که این راز بدیدیمپوشیده رخ آن بت طناز بدیدیم
Qəzəl 587دیریست تا ز دست غمت جان نمیبریموقتست کز وصال تو جانی بپروریم
Qəzəl 590عقل صوفی را مهار اندر کشیمعشق صافی را به کار اندر کشیم
Qəzəl 592مرا با دوست میباید که رویارو سخن گویمنه با او دیگری مشغول و من با او سخن گویم
Qəzəl 598یاران و دوستداران جمعند و جام گردانمطرب همیشه گویا، ساقی مدام گردان
Qəzəl 599دلا،خوش کرده ای منزل به کوی وصل دلداراندگر با یادم آوردی قدیمی صحبت یاران