Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
با دشمنان ما شد هم خانه آشناییکرد از فراق ما را دیوانه آشنایی
Qəzəl 882زهی! حسن ترا گل خاک کویینسیم عنبر از زلف تو بویی
Qəsidə 14قومی که رَه به عالَمِ تحقیق میبَرندمشکل به تُرَّهاتِ جهان، سر برآورند
Qəsidə 16روزی قرار و قاعدهٔ ما دگر شودوین باد و بارنامه ز سرها بدر شود
Qəsidə 18در پیرزن نگه کن و آن چرخ پرده گرکز چرخ پیرزن کمی، ای چرخ پرده در
Qəsidə 36گریان در آخر شب، چون ابر نوبهاریبر خاک نازنینی کردم گذر به زاری
Qəsidə 37ای روزهدار، اگر تو یک ریزه راز داریدست و زبان خود را از خلق بازداری
Qəsidə 40جهان به دست تو دادند، تا ثواب کنیخطا ز سر بنهی، روی در صواب کنی
Rübai 1چون یاد کنم طبع طربناک تراو آن صورت خوب و سیرت پاک ترا
Rübai 6گر راست روی محرم جان سازندتور کژ بروی ز دل بیندازندت
Rübai 34بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگستآن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
Rübai 36رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
Rübai 39مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
Rübai 45دل در غم او بکاست، میباید گفتاین واقعه از کجاست؟ میباید گفت
Rübai 70خال زنخت تیر گناه اندازدرخت دل عاشقان به راه اندازد
Rübai 76صافی چو ترا دید روان مینالدبرسینه ز غم سنگ زنان مینالد
Rübai 95زر در قدمت ریزم و حیفم نایدتر در قدمت ریزم و حیفم ناید
Rübai 98ای ماه، ز پیوستن من عار مدارپیوسته مرا به هجر بیدار مدار
Rübai 110در عالم کج نهاد پر پیچ و خمشیک چیز طلب میکنم از بیش و کمش
Rübai 114خالی داری بر لب چون قند، از مشکخطی داری بر رخ دلبند، از مشک
Rübai 119دیگر ز شراب شوق مستی، ای دلو آن توبه که داشتی شکستی، ای دل
Rübai 122ای ذکر تو بر زبان ساهی مشکلدرک تو ز فهم متناهی مشکل
Rübai 141پیش تو نشست و خاست نتوان کردنوز لعل تو باز خواست نتوان کردن
Rübai 144نی از تو گذر به هیچ حالی ممکننی از تو به عمرها وصالی ممکن
Rübai 155گفتم: دلت ار با من شیداست بگوگفت: آنچه دلت ز وصل من خواست بگو
Rübai 162یک شهر بجست و جوی آن دوست همهبگذشته ز مغز و در پی پوست همه
Rübai 171یارا، گر از آن شربت شافی دارییاری دو سه هوشمند کافی داری
Rübai 172آن زلف،که دارد از تو برخورداریمانندهٔ میغست که بر خورداری
Rübai 177بد خلق مباش، کز خوشی و امانیپیکار مکن کار، که بر جا مانی
Rübai 180گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟اندر پی این منصب و این جاه روی؟