Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به پیمانی نمیپویی، به پیوندی نمیپاییدلم ز اندیشه خون کردی که بس مشکل معمایی!
Qəsidə 6مباش بندهٔ آن کز غم تو آزادستغمش مخور، که به غم خوردن تو دلشادست
Qəsidə 29دلخسته همی باشم، زین ملک به هم رفتهخَلقی همه سرگردان، دلمرده و دَمرفته
Qəsidə 33بر کوفه و خاک علی، ای باد صبح ار بگذریآنجا به حق دوستی کز دوستان یادآوری
Rübai 13کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟یا فکر به آن چونی و چندی که تراست؟
Rübai 14جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
Rübai 22اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟وین هم که بگفتی و شنیدی هیچست؟
Rübai 89افسوس! که در عمر درازیم نبودخطی ز زمانهٔ مجازیم نبود
Rübai 91آن خود که بود که در تو واله نشود؟از رنج که پرسی تو؟ که او به نشود؟
Rübai 117کرد از دل صافی برت این آب درنگتا دست تو بوسد چو بدو یازی چنگ
Rübai 131خواهم که لب باده پرستت بوسمو آن عارض خوب و چشم مستت بوسم
Rübai 133هر شب ز غمت به خون بگرید چشممز اندازه و حد فزون بگرید چشمم
Rübai 138ما پرتو عکس نور مشکات توییمپروانهٔ شمع صفت و ذات توییم
Rübai 149ای خرمن ماه خوشهچین رخ توخوبی همه در زیر نگین رخ تو
Rübai 167آن درد، که با پای تو کرد آن چستیدر کشتن خصمت ننماید سستی
Qəzəl 3گر تو طالب عشقی، غم دمادم است اینجاور نشانه میپرسی، رشته سر گم است اینجا
Qəzəl 17پیشآر، ساقی، آن می چون زنگ راتا ما براندازیم نام و ننگ را
Qəzəl 19ای زیر زلف عنبرین پوشیده مشکین خال رافرخنده باشد دم بدم روی تو دیدن فال را
Qəzəl 26غم عشقت، ای پسر، بسوزد همی مراترا گر خبر شدی نبدی غمی مرا
Cami-Cəm, fəsil 54Bir eşşəyi varmış İsanın göy rəng,Getməzmiş iki gün heç bircə fərsəng.
Qəzəl 54امروز چون گذشتی برما؟ عجب، عجب!ماه نوی که گشتی پیدا، عجب، عجب!
Məntiqül-üşşaq, fəsil 67ز بهر آنکه ناچارست دیدنبه هر سختی نمیشاید بریدن
Məntiqül-üşşaq, fəsil 68بپرسیدند از محمود غازی:چرا چندین گرفتار ایازی؟
Qəzəl 91لاله افیون در شراب انداختستنرگس و گل را خراب انداختست
Qəzəl 94عالمی را دشمنی با من ز بهر روی تستلیکن از دشمن نمیترسم، که میلم سوی تست
Cami-Cəm, fəsil 99Bir zümrə bəladan həlak olurlar,Bəlayla günahdan həm pak olurlar.
Qəzəl 110گر به دست آوریم دامن دوستهمه او را شویم و خود همه اوست
Qəzəl 133جنبیدن این پرده دل افروز گواهیستکندر پس این پرده پر از عربده ماهیست
Qəzəl 158ای عید روزهداران ابروی چون هلالتوی شام صبح خیزان زلف سیاه و خالت
Qəzəl 165ای طیرهٔ شب طرهٔ خورشید پناهتآرایش عالم رخ رنگین چو ماهت