Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تا دلم بر رخ چون ماه تمامت باشدناله و زاری من بر در و بامت باشد
Qəzəl 232مستیم و مستی ما از جام عشق باشدوین نام اگر بر آریم، از نام عشق باشد
Qəzəl 236اگر گوش بر دشمنانت نباشدلب من دمی بیدهانت نباشد
Qəzəl 242بیدلان را چاره از روی دلارامی نباشدهر که عاشق گردد، او را در دل آرامی نباشد
Qəzəl 247او همانا نابهٔ شبهای من نشنیده باشدورنه هم بر گریهای زار من بخشیده باشد
Qəzəl 250ز بلبل بوستان پر ناله و فریاد خواهد شدکه صحرا سبز و گلها سرخ و دلها شاد خواهد شد
Qəzəl 259چه عشقست این که در دل شد؟کزو پایم درین گل شد
Qəzəl 262هرگز از عشقی مرا پایی چنین در گل نشدهیچ سال این دردم اندر جان وغم در دل نشد
Qəzəl 263هیچ روز آن رخ به فرمانم نشددرد دل برداد و درمانم نشد
Qəzəl 264کسی که چشمهٔ چشمش چنین ز گریه بجوشدچگونه راز دل خود ز چشم خلق بپوشد؟
Qəzəl 272بید بشکفت و گل به بار آمدلاله بر طرف جویبار آمد
Qəzəl 283چون عشق در آید، قدم سر بنماندعشقت به بر آید، چو ترا بر بنماند
Qəzəl 292دوشم از کوی مغان دست به دست آوردنداز خرابات سوی صومعه مست آوردند
Qəzəl 302مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کندراهی سبک بیار، که رطلم گران کند
Qəzəl 312گر کسی در عشق آهی میکندتا نپنداری گناهی میکند
Qəzəl 314قلندران تهی سر کلاه دارانندبه ترک یار بگفتند و بردبارانند
Qəzəl 315در بند غم عشق تو بسیار کسانندتنها نه منم خود، که درین غصه بسانند
Qəzəl 339به سر زلف سیه دوش گره برزده بودخلق را آتش سوزنده به دل در زده بود
Qəzəl 343غیر ازو هر چه هست بازی بودما و من قصهٔ مجازی بود
Qəzəl 349ترا چه تحفه فرستم که دلپذیر شود؟مگر همین دل مسکین چو ناگزیر شود
Qəzəl 353بیتو دل و جان من زیر و زبر میشوددم به دمم درد دل بیش و بتر میشود
Qəzəl 356شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمودچو وقت آمدنم دیر شد بهانه نمود
Qəzəl 359تو آن گم کرده را مشنو که بیزاری پدید آیدچو پیدا شد ز غیر اوت بیزاری پدید آید
Qəzəl 361سر زلف خود بگیری همه پیچ و خم برآیددل ریش من بکاوی همه درد و غم برآید
Qəzəl 372دل میبرد امشب ز من آن ماه، بگیریددزدست و شب تیره، برو راه بگیرید
Qəzəl 375من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسیدگم شد اثر من،اثرم هیچ مپرسید
Qəzəl 386از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیکترور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیکتر؟
Qəzəl 387زلف مشکینت چو دامست، ای پسرعارضت ماه تمامست، ای پسر
Qəzəl 389هیچ نقاشی نیامیزد چنین رنگ، ای پسراز تو باطل شد نگارستان ارژنگ، ای پسر
Qəzəl 394کاکل کافرانه بین، زیور گوش او نگرو آن مغلی مغولها بر سر و دوش او نگر