Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
غم عشقت، ای پسر، بسوزد همی مراترا گر خبر شدی نبدی غمی مرا
Qəzəl 54امروز چون گذشتی برما؟ عجب، عجب!ماه نوی که گشتی پیدا، عجب، عجب!
Məntiqül-üşşaq, fəsil 66چو گوش ماهرخ پر شد ز زاریبه جای آورد شرط دوستداری
Qəzəl 91لاله افیون در شراب انداختستنرگس و گل را خراب انداختست
Qəzəl 94عالمی را دشمنی با من ز بهر روی تستلیکن از دشمن نمیترسم، که میلم سوی تست
Qəzəl 100صورت او را ز معنی آشنایی با دلستورنه صورتها بسی دانم که از آب و گِلست
Qəzəl 129هم خانهایم، روی گرفتن حلال نیستناگفته پرسشی، که سخن را مجال نیست
Qəzəl 133جنبیدن این پرده دل افروز گواهیستکندر پس این پرده پر از عربده ماهیست
Qəzəl 167ای شب تیره فرع گیسیویتاصل کفر از سیاهی مویت
Qəzəl 168بیا، که دیدن رویت مبارکست صباحبیا، که زنده به بوی تو میشوند ارواح
Qəzəl 182بمیرم چشم مستت را که جانم زنده میدارددلم را با خیال خود به جان با زنده میدارد
Qəzəl 221با زلف او مردانگی باد صبا را میرسدوز روی او دیوانگی زلف دو تا را میرسد
Qəzəl 230هر که آن قامت و بالای بلندش باشدچه نظر بر دل بیمار نژندش باشد؟
Qəzəl 237هر که صید او شود با دیگری کارش نباشدوانکه داغ او گرفت از بندگی عارش نباشد
Qəzəl 238باید که مال دنیا مسمار دل نباشدکین مارها که بینی، جز مار دل نباشد
Qəzəl 249بیروی تو جان در تن بیمار همی باشددل شیفته میگردد، تن زار همی باشد
Qəzəl 260جهان از باد نوروزی جوان شدزمین در سایهٔ سنبل نهان شد
Qəzəl 269هزار قطرهٔ خونم ز چشم تر بچکدز شرم چون عرق از روی آن پسر بچکد
Qəzəl 270عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکدز خاک لاله برآید، ز لاله جان بچکد
Qəzəl 286نقش لب تو از شکر و پسته بستهاندزلف و رخت ز نسترن و لاله رستهاند
Qəzəl 324همیشه تا تن من برقرار خواهد بودبه کوی عشق دلم را گذار خواهد بود
Qəzəl 325تا کی از هجر تو بیخواب و خورم باید بود؟به تو مشغول وز خود بیخبرم باید بود؟
Qəzəl 368مرا کجا سر زلفت به زیر چنگ آید؟که خاک پای ترا از سپهر ننگ آید
Qəzəl 373باز پیوند، که دوری به نهایت برسیدچارهٔ درد دلم کن، که به غایت برسید
Qəzəl 377ای مردم کور، این چه بهارست ببینیدگلبن نه و گلهاش ببارست ببینید
Qəzəl 417در وفا داری نکردی آنچه میگفتی تو نیزتا به نوک ناوک هجران دلم سفتی تو نیز
Qəzəl 418در ضمیر ما نمیگنجد بغیر از دوست کسهر دو عالم را به دشمن ده، که ما را دوست بس
Qəzəl 423عشرت بهار کن، که شود روزگار خوشمیدر بهار خور، که بود بی غبار و غش
Qəzəl 444گر بنگری در آینه روزی صفای خویشای بس که بیخبر بدوی در قفای خویش
Qəzəl 481دلبرا، قیمت وصل تو کنون دانستمکه فراوان طلبت کردم و نتوانستم