گر بنگری در آینه روزی صفای خویش
گر بنگری در آینه روزی صفای خویشای بس که بیخبر بدوی در قفای خویش
ما را زبان ز وصف و ثنای تو کند شددم در کشیم، تا تو بگویی ثنای خویش
منگر در آب و آینه زنهار! بعد ازینتا نازنین دلت نشود مبتلای خویش
معذور دار، اگر قمرت گفتهام، که منمستم، حدیث مست نباشد بجای خویش
ما را تویی ز هر دو جهان خویش و آشنابیگانگی چنین مکن، ای آشنای خویش
یک روز پیرهن ز فراقت قبا کنموانگه به قاصدان تو بخشم قبای خویش
چون گشت اوحدی ز دل و جان گدای توای محتشم، نگاه کن اندر گدای خویش
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/ovhadi-qezel-444
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana
Bu nə aləm ki, bura aləm olub cəm tökülüb,Burda bir şəm yanıb, nuruna aləm tökülüb.
ValsOtaq fırlanır,Tavan fırlanır,
ادرلی راح توحید الا یا ایها الساقیارحنی ساعه عنی و عن قیدی و اطلاقی
“Ey zahidi-bizövq o məscid ki, sənin var”Ey zahidi-bizövq o məscid ki, sənin var,Olsaydı mənim, mən onu meyxanə edərdim.