Pərvin Etisami
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای شده شیفتهٔ گیتی و دورانشدهر دریاست، بیندیش ز طوفانش
Qəsidə 41بسوز اندرین تیه، ای دل نهانیمخواه از درخت جهان سایبانی
Şeir 125به گربه گفت ز راه عتاب، شیر ژیانندیدهام چو تو هیچ آفریده، سرگردان
Qəsidə 23ای سیه مار جهان را شده افسونگرنرهد مار فسای از بد مار آخر
Qəsidə 31حاصل عمر تو افسوس شد و حرمانعیب خود را مکن ایدوست ز خود پنهان
Qəsidə 9گویند عارفان هنر و علم کیمیاستوان مس که گشت همسر این کیمیا طلاست
Şeir 60قاضی کشمر ز محضر، شامگاهرفت سوی خانه با حالی تباه
Qəsidə 11آنکس که چو سیمرغ بی نشان استاز رهزن ایام در امان است
Şeir 139مادر موسی، چو موسی را به نیلدر فکند، از گفتهٔ رب جلیل
Qəsidə 39ای شده سوختهٔ آتش نفسانیسالها کرده تباهی و هوسرانی
Şeir 48کاهلی در گوشهای افتاد سستخسته و رنجور، اما تندرست
Şeir 25بلبلی از جلوهٔ گل بیقرارگشت طربناک به فصل بهار
Qəsidə 40اگر روی طلب زائینهٔ معنی نگردانیفساد از دل فروشوئی، غبار از جان برافشانی
Şeir 78به جغد گفت شبانگاه طوطی از سرِ خشمکه چند بایدت اینگونه زیست سرگردان
Şeir 136دزد عیاری، بفکر دستبردگاه ره میزد، گهی ره میسپرد