Pərvin Etisami
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
آهوی روزگار نه آهوست، اژدر استآب هوی و حرص نه آبست، آذر است
Qəsidə 21هفتهها کردیم ماه و سالها کردیم پارنور بودیم و شدیم از کار ناهنجار نار
Qəsidə 13عاقل از کار بزرگی طلبیدتکیه بر بیهده گفتار نداشت
Qəsidə 22کارها بود در این کارگه اخضرلیک دوک تو نگردید ازین بهتر
Şeir 51بلبلی شیفته میگفت به گلکه جمال تو چراغ چمن است
Şeir 142محتسب، مستی به ره دید و گریبانش گرفتمست گفت: ای دوست! این پیراهن است، افسار نیست!
Şeir 180زن در ایران، پیش از این گویی که ایرانی نبودپیشهاش جز تیرهروزی و پریشانی نبود
Qəsidə 16فلک، ای دوست، ز بس بیحد و بیمر گرددبد و نیک و غم و شادی همه آخر گردد
Qəsidə 20دانی که را سزد صفت پاکی:آنکو وجود پاک نیالاید
Qəsidə 29تا ببازار جهان سوداگریمگاه سود و گه زیان می آوریم
Qəsidə 35گرت ایدوست بود دیدهٔ روشن بینبجهان گذران تکیه مکن چندین
Şeir 68ای که عمریست راه پیمائیبسوی دیده هم ز دل راهی است
Şeir 93غنچهای گفت به پژمرده گلیکه ز اَیّام، دلت زود آزرد
Şeir 112نخوانده فرق سر از پای، عزم کو کردیمنکرده پرسش چوگان، هوای گو کردیم
Şeir 123پیرمردی، مفلس و برگشته بختروزگاری داشت ناهموار و سخت
Şeir 137آن نشنیدید که یک قطره اشکصبحدم از چشم یتیمی چکید
Qəsidə 3رهاییت باید، رها کن جهان رانگه دار ز آلودگی پاکجان را
Qəsidə 8ای عجب! این راه نه راه خداستزانکه در آن اهرمنی رهنماست
Qəsidə 10شالودهٔ کاخ جهان بر آبستتا چشم بهم بر زنی خرابست
Şeir 11وقت سحر، به آینهای گفت شانهایکاوخ! فلک چه کجرو و گیتی چه تندخوست
Şeir 12بارید ابر بر گل پژمردهای و گفتکاز قطره بهر گوش تو آویزه ساختم
Qəsidə 26در خانه شحنه خفته و دزدان به کوی و بامره دیولاخ و قافله بی مقصد و مرام
Şeir 28بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتشکه بیگه از چمن آزرد و زود روی نهفت
Qəsidə 32دزد تو شد این زمانهٔ ریمنآن به که نگردیش به پیرامن
Qəsidə 34پردهٔ کس نشد این پردهٔ میناگونزشترویی چه کند آینهٔ گردون
Qəsidə 38سود خود را چه شماری که زیانکاریره نیکان چه سپاری که گرانباری
Şeir 49کسی که بر سر نرد جهان قمار نکردسیاه روزی و بدنامی اختیار نکرد
Şeir 52بطعنه پیش سگی گفت گربه کای مسکینقبیلهٔ تو بسی تیرهروز و ناشادند
Şeir 55آن قصه شنیدید که در باغ، یکی روزاز جور تبر، زار بنالید سپیدار
Şeir 66شنیدهاید که روزی بچشمهٔ خورشیدبرفت ذره بشوقی فزون بمهمانی