آن قصه شنیدید که در باغ، یکی روزاز جور تبر، زار بنالید سپیدار

کز من نه دگر بیخ و بنی ماند و نه شاخیاز تیشهٔ هیزم شکن و ارهٔ نجار

این با که توان گفت که در عین بلندیدست قدرم کرد بناگاه نگونسار

گفتش تبر آهسته که جرم تو همین بسکاین موسم حاصل بود و نیست ترا بار

تا شام نیفتاد صدای تبر از گوششد توده در آن باغ، سحر هیمهٔ بسیار

دهقان چو تنور خود ازین هیمه برافروختبگریست سپیدار و چنین گفت دگر بار

آوخ که شدم هیزم و آتشگر گیتیاندام مرا سوخت چنین ز آتش ادبار

هر شاخه‌ام افتاد در آخر به تنوریزین جامه نه یک پود بجا ماند و نه یک تار

چون ریشهٔ من کنده شد از باغ و بخشکیددر صفحهٔ ایام، نه گل باد و نه گلزار

از سوختن خویش همی زارم و گریمآن را که بسوزند، چو من گریه کند زار

کو دولت و فیروزی و آسایش و آرامکو دعوی دیروزی و آن پایه و مقدار

خندید برو شعله که از دست که نالیناچیزی تو کرد بدینگونه تو را خوار

آن شاخ که سر بر کشد و میوه نیاردفرجام به جز سوختنش نیست سزاوار

جز دانش و حکمت نبود میوهٔ انسانای میوه فروش هنر، این دکه و بازار

از گفتهٔ ناکردهٔ بیهوده چه حاصلکردار نکو کن، که نه سودیست ز گفتار

آسان گذرد گر شب و روز و مه و سالتروز عمل و مزد، بود کار تو دشوار

از روز نخستین اگرت سنگ گران بوددور فلکت پست نمیکرد و سبکسار

امروز، سرافرازی دی را هنری نیستمیباید از امسال سخن راند، نه از پار

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar