Qasım Ənvar · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تو ساقی جان بخشی و عالم همه جامستوز باده نوشین تو عالم همه جامست
Qəzəl 112دلم از عشق تو مست است و جان مستجهان مست و زمین مست، آسمان مست
Qəzəl 122درد تو، که سرمایه ملک دو جهانستالمنة لله که مرا بر دل و جانست
Qəzəl 133دلم از شوق تو خونست و ندانم چونستدر درون شوق وصالت ز بیان بیرونست
Qəzəl 141ز پیدایی چو پنهانست آن دوستهمه جا او،همه جا او، همه اوست
Qəzəl 142عاشق بمرگ مایل و عاقل بهانه جوستغازی قتیل دشمن و عاشق قتیل دوست
Qəzəl 146قمری دارم کین چشم نهان خانه اوستدل و جان عاشق آن نرگس مستانه اوست
Qəzəl 153زان یار جفا پیشه، که پشتست و پناهستغافل مشو، ای دوست، که آن عین گناهست
Qəzəl 174میان مجلس رندان حدیث فردا نیستبیار باده، که حال زمانه پیدا نیست
Qəzəl 181از تو به مقصود ره دور نیستگر دل و جان غافل و مغرور نیست
Qəzəl 189پیر ما جامیست، اما در خور این جام نیستباده صافی نوشد، اما رند درد آشام نیست
Qəzəl 194خلق گویند که: در عشق بلیاتی نیستقدمی نیست درین راه که آفاتی نیست
Qəzəl 206چشم سرمست تو ما را بستم کاری کشتدید صد زاری ما را و بصد زاری کشت
Qəzəl 207ناگهان در تاخت عشقت، ملک جان یغما گرفتآتش سودای عشقت در دل شیدا گرفت
Qəzəl 208ذکر جمیل یار جهان را فرو گرفتعالم گرفت، لیک بوجه نکو گرفت
Qəzəl 213با عشق ز تسبیح و مصلا نتوان گفتجز باده گل رنگ مصفا نتوان گفت
Qəzəl 217ای پرتو جمال الهی،چه گویمت؟ای فیض فضل نامتناهی،چه گویمت؟
Qəzəl 220عشق تو مرا از هر دو جهان ساخت مجردای عشق گرانمایه و ای دولت سرمد
Qəzəl 224جام در پای صراحی سر نهادگریه ای میکرد از بهر رشاد
Qəzəl 225دریغ باشد ازین چار سوی کون و فسادبرون رویم، نبرده متاع خود بمراد
Qəzəl 227ما همه شیداییان بودیم و مستان وداد«زاد فی الطنبور نغما» حسن او چون جلوه داد
Qəzəl 232نگین سلیمان بدیوان که داد؟سریر سلاطین بدربان که داد؟
Qəzəl 237ز ذوق عالم عرفان کجا خبر داردکسی که همت دون،فکرمختصردارد؟
Qəzəl 240آن خواجه سر بشر نداردپیداست که رو بشر ندارد
Qəzəl 241مرا سودای او دیوانه داردخراب ومست آن جانانه دارد
Qəzəl 242بپیش اهل سیادت سعادتی دارددلی که از همه عالم فراغتی دارد
Qəzəl 244هر دلی در دو جهان چشم و چراغی دارددل ما در دو جهان بی تو فراغی دارد
Qəzəl 249تا که از جور زمان بر جگرم ریش رسد؟حق بفریاد دل خسته درویش رسد
Qəzəl 250چو عکس مشرق صبح ازل هویدا شدجمال دوست ز ذرات کون پیدا شد
Qəzəl 260مست و مستور ندیدیم و گر هم باشداین چنین نادره در ملک جهان کم باشد