Qəzəl 4346

دل طاقت حیرانی دیدار نداردآیینه ما جوهر این کار ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4363

آن شوخ چه گویم که دل از دست چسان بردنامد به کنار من ودل را زمیان برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4379

جان در بدن خاکی ما زنگ برآورداین گوهر صاف از صدف این رنگ برآورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4380

نظاره خط توام از خال برآوردتفصیل مرا از غم اجمال برآورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4384

از عود دل گرم من اخگربگریزداز بزم نفس سوخته مجمر بگریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4389

در راه توهر کس دل ودین باخته باشداز زنگ خودی آینه پرداخته باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4390

عاشق غم اسباب چرا داشته باشددارد همه چیز آن که تراداشته باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4394

زان سفله حذرکن که توانگرشده باشدزان موم بیندیش که عنبر شده باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4398

زخمی که ز تیغ تو مرا بر سپر آمدبیش از همه زخمی به جگر کارگر آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4399

تا خنده ازان غنچه مستور برآمدصبح شکر از چاک دل موربرآمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4412

در کوی خرابات گروهی که خموشنداز صافدلی چون خم سربسته به جوشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4414

تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکنددر سینه من داغ مکرر سپر افکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4419

در کودکی از جبهه من عشق عیان بودگهواره ز بیتابی من تخت روان بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4420

در زیر فلک چند خردمند توان بودهشیار درین غمکده تا چند توان بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4424

داغ از جگر سوختگان دیر برآیدخورشید ز مغرب به قیامت بدر آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4428

آه از دل جویای تو بیتاب برآیدغواص نفس سوخته از آب برآید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4432

کی پیچ وخم از طبع هوسناک برآیداین ریشه محال است ازین خاک برآید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4437

حاشا که زعاشق سخن کام برآیداز سینه آتش نفس خام برآید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4439

لعل از جگر سنگ گر از تیشه برآیداز دل سخن از کاوش اندیشه برآید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4447

با روی تو خورشید درخشان چه نمایدبا زلف تو طول شب هجران چه نماید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4450

از قید فلک برزده دامن بگریزیدچون برق ازین سوخته خرمن بگریزید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4455

شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردداز خواب روز دلها چون شب سیاه گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4471

تن را اگر گذاری در عشق ما چه باشدگراستخوان نگیری باز از هما چه باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4472

گر بی طلب رسد رزق ما را عجب نباشدمهمان نخوانده آیدهرجاطلب نباشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4473

سر چون گران شد از می دستارگو نباشددر بحر گوهر از کف آثار گو نباشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4474

کی از ستاره برمن سنگ ستم نیامداز کهکشان به فرقم تیغ دو دم نیامد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4476

از روی نو خط یار هر جا سخن برآیدگرد از بهار خیزد دود از چمن برآید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4484

گل همیشه بهار سخن زوال نداردچمن صفای پریخانه خیال ندارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4490

به جای سبزه چو ایام زندگی بسر آیدزبان مار ز خاک سخن گزیده بر آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4491

مباد روی تو از پرده حجاب بر آیدقیامت است چو از مغرب آفتاب بر آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq