Qəzəl 6417

تا از خودی خود نبریدند عزیزانچون نی به مقامی نرسیدند عزیزان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6419

سیلاب حواس است نظرهای پریشانتخم نگرانی است خبرهای پریشان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6427

از زلف پر از پیچ و خم یار حذر کنهر چند فسونسازی ازین مار حذر کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6429

ای دل به خرابات حقیقت گذری کنخود را به دو پیمانه جهان دگری کن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6433

یک چند خواب راحت بر خود حرام گرداندر ملک بی نشانی خود را به نام گردان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6443

شد گلستان خارخار من به منگو نپردازد بهار من به من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6447

دیده روشن می شود از خط عنبر یار اومی برد زنگ از دل آیینه ها زنگار او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6450

آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازومرکز پرگار حیرت می شود سیماب ازو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6451

عشق صیادی است گردون حلقه فتراک اوهر دو عالم در رکاب توسن چالاک او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6453

می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال اوسایه چون نقش قدم می ماند از دنبال او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6457

از نگاه گرم گردد آفتابی روی اووز فروغ چهره آتش دیده گردد موی او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6460

می خورد خون فراغت تشنه آزار تودست از دست مسیحا می کشد بیمار تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6462

جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار توسنگ کم را نیست وزنی در سر بازار تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6463

می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر توزخم را آغوش رغبت می کند شمشیر تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6468

ای بهار آفرینش خط چون ریحان توصبح عید نیک بختان چهره خندان تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6488

از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشوتا توان برداشت باری بار بر دلها مشو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6489

در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشونیستی خضر از گرانجانان این محفل مشو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6496

جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای اوتهیدستی نبیند هر که شد در گنج پای او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6498

چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟که از گل می خورد صد کاسه خون هردم بهار از تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6502

من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان توبگردم چون خط شبرنگ بر گرد دهان تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6503

خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلوزهی ظلمت که با سرچشمه حیوان زند پهلو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6504

زمین از اشک پرشورم به طوفان می زند پهلوز آب گوهره ساحل به عمان می زند پهلو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6507

کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درومفکن ای تیغ اجل بر من بیدل پرتو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6512

از سر کوی قناعت به در شاه مروچون خسیسان ز پی مال و زر و جاه مرو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6520

چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی تو؟که شد ز تنگدلی غنچه گلستان بی تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6521

شکفتگی نشود سبز در چمن بی توبه اشک شمع زند غوطه انجمن بی تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6522

زبان چو پسته شود سبز در دهن بی توگره چو نقطه شود رشته سخن بی تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6523

ز من شکیب به قدر دل فگار بجوبه من دلی بنما بعد ازان قرار بجو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6541

در خون نشست لاله ز چشم سیاه توگل گوشه گیر گشت ز طرف کلاه تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6545

ای دل گشاد کار خود از آن و این مجواین قفل را کلید ز هر آستین مجو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq