Qəzəl 179

طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مراساخت وحشی از جهان آن نرگسِ جادو مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 187

در دل هر قطره آماده است دریایی مراهست در هر دانه ای دام تماشایی مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 189

گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کنددود تلخ خط چراغ دودمان حسن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 191

دردمندی سر به گردون می رساند آه رامی فزاید پیچ و تاب این رشته کوتاه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 204

پوست زندان است بر تن زاهد افسرده راحاجت زندان دیگر نیست خون مرده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 216

چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟حرف وصوت از دل برد کی خارخار بوسه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 224

از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟سیل یک مهمان ناخوانده است این ویرانه را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 234

از غباری خانه گردد بی صفا آیینه رامی شود دربسته از آهی، سرا آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 238

یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه رامی کند بی تابی دل سنگسار آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 261

چون حباب از یکدلان باده نابیم مااز هواداران پا بر جای این آبیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 268

در نظرها گرچه بیکاریم در کاریم ماهمچو مرکز پای برجاییم و سیاریم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 297

می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ماداغ دارد جام جم را کاسه زانوی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 299

ای دل بیدار را از چشم مستت خواب‌هادیده را از پرتو روی تو فتح الباب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 302

ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازهادر میان مهر خاموشی گره آوازها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 331

ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا رابه آب زندگی پرورده اند آن سرو بالا را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 332

به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما راکه از مستان نمی گیرند خون جام و مینا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 335

به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا رابه جان بی نفس چون ماهیان کن سیر دریا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 354

نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت رافرو برده است فکر مصرع قدت قیامت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 360

ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود راکه از ظلمت برون آرم روان روشن خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 366

نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر راز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 373

ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش راکه چندین عقده در کار از سپند افتاد آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 375

به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش راکه می جوشد می از پیمانه چشم می پرستش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 378

ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش راز شیرینی به حلوا احتیاجی نیست جنگش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 380

به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش رابه نوبت پاس می دارند گلها خار راهش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 381

کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟که من پوشیده دارم از دل خود آرزویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 384

مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفانکه از دریای گوهر، بهره خاشاک است ساحل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 387

به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل راکه نتوان راست گردانیدن این دیوار مایل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 401

به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان راغبار خط لب بام است این خورشید تابان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 413

نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران رانیستان مانع از جولان جرأت نیست شیران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 440

گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی راسخن شکر شود در پسته منقار طوطی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq