به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل راکه نتوان راست گردانیدن این دیوار مایل را

مده در عالم پرشور دامان رضا از کفکه ساحل می کند تسلیم این دریای هایل را

مشو در خاکدان عالم از یاد خدا غافلکه نور ذکر، گوهر می کند این مهره گل را

تن بی معرفت نگذاشت دل را سر برون آردزمین شور در خود محو سازد تخم قابل را

نگردد باعث آسودگی نزدیکی دریازبان شکوه از خاشاک بسیارست ساحل را

بلا بر اهل غفلت از در و دیوار می باردز هر خاری خطر چون تیر باشد صید غافل را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. چه داند پیکر افسرده قدر روح را صائب؟ز لیلی بهره ای غیر از گرانی نیست محمل را

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · İlahi eşq