Qəzəl 1543

از رگ ابر، هوا سینه شهباز شده استباده پیش آر که قانون طرب ساز شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1545

دل به یک آه سراسر رو مژگان شده استمغز این نافه به یک عطسه پریشان شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1549

از تب رشک تو خورشید هلالی شده استطوبی از غیرت سرو تو خلالی شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1557

گل اگر پرده نشین است چه جای گله است؟خار این بادیه در پرده صد آبله است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1568

در غم و شادی ایام مرا حال یکی استفصل هر چند کند جامه بدل سال یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1585

چمن سبز فلک را چمن آرایی هستزیر این زنگ، نهان آیینه سیمایی هست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1588

بند در بند قبا بافتن مژگان چیست؟گر درین خانه کسی نیست پس این دربان چیست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1596

کعبه و بتکده سنگ ره اهل دل نیسترشته راه طلب را گره منزل نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1621

سرو بالای تو از آب روانی برداشتکوه تمکین تو از خاک گرانی برداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1629

باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشتنتوان تند به اوراق خزان دیده گذشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1638

از هوس گر تو به دنبال هواخواهی رفتزود بی برگ ازین دار فنا خواهی رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1652

ز عقل و هوش به تنگ آمدم ایاغ کجاست؟در آتشم ز پر و بال خود، چراغ کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1655

شکستگی دل از دیده ترم پیداستبه سنگ خوردن مینا ز ساغرم پیداست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1662

غبار هستی ما پرده دار سیلاب استکتان طاقت ما شیر مست مهتاب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1663

ریاض هستی ما سبز از می ناب استبنای زندگی ما چو خضر بر آب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1681

بهار عنبر شبها سفیده سحرستخوشا کسی که ازین نوبهار بهره ورست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1682

مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرستکه تخم دوزخ عالم گداز یک شررست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1687

صفیر شهپر توفیق، حسن آوازستکمند عشرت رم کرده رشته سازست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1688

چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزستمدام ساغرش از صاف عیش لبریزست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1693

به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش استز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1697

نه انجم است که زینت فروز نه فلک استکه بر صحیفه افلاک، نقطه های شک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1706

به آه برق عنان من آسمان تنگ استکه بر خدنگ قضا، خانه کمان تنگ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1736

حذر کنید ز چشمی که آسمان گون استکه همچو سبزه شمشیر تشنه خون است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1737

ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین استحصار عافیت باغ، گوش سنگین است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1744

گشاد دل به سخنهای آشنا بسته استنشاط گل به سبکدستی صبا بسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1748

ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده استهزار مرتبه در پای قاتل افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1754

رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده استکه قفل بر دهن بسته هیچ کس نزده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1757

جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده استمثال واحد و آیینه خانه پر شده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1764

عمارتی که نگردد خراب، همواری استگلی که رنگ شکستن ندیده هشیاری است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1782

شود ز داغ دل عاشقان خسته درستکه آفتاب کند ماه را شکسته درست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq