Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
کم نگردد میهمان از خانه چون آیینه امنیست قفلی بردر کاشانه چون آیینه ام
Qəzəl 5327از فروغ حسن گل درآشیان می سوختمماه گرم جلوه و من درکتان می سوختم
Qəzəl 5329راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستمبوسه واری جا درآن کنج دهن می خواستم
Qəzəl 5330من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستمبی محبت کافرم گر یک زمان می زیستم
Qəzəl 5331گرچه در تعمیر جسمم غافل از دل نیستمدست در گل دارم اما پای در گل نیستم
Qəzəl 5332گر نگردد بر مرادم چرخ در غم نیستمجوهر تیغم ز پیچ و تاب درهم نیستم
Qəzəl 5338در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیقمشت خونی کز جگر گاه یمن برداشتم
Qəzəl 5340یاد ایامی که رو برروی جانان داشتمآبرویی همچو شبنم در گلستان داشتم
Qəzəl 5341گرچه زیر تیغ لنگردار مسکن داشتمپای چون کوه از گرانسنگی به دامن داشتم
Qəzəl 5342یاد ایامی که پیش او وجودی داشتمدر حریم او ره گفت و شنودی داشتم
Qəzəl 5343یاد ایامی که در دل خار خاری داشتمدر جگر چون لاله داغ گلعذاری داشتم
Qəzəl 5344گر به ملک بیخودی امید جامی داشتممی شدم بیرون ز خود چندان که پا می داشتم
Qəzəl 5345از سر کوی تو گر عزم سفر می داشتممی زدم بر بخت خود پایی که بر می داشتم
Qəzəl 5368شست نقش انجم از افلاک مژگان ترمابر شد مستغنی از دریا ز آب گوهرم
Qəzəl 5373گر فروغ مهر تابان آب می آرد به چشمروی آتشناک او خوناب می آرد به چشم
Qəzəl 5376تا به کی بار دل از گردون بی حاصل کشماستخوانم توتیا شد، چند بار دل کشم
Qəzəl 5388خط نمی سازد طراوت زان سمن رخسار کمآبروی گل نمی گردد ز قرب خارکم
Qəzəl 5397تیغ سیرابم دم از پاکی گوهر می زنمهر که را در جوهرم حرفی بود سر می زنم! در
Qəzəl 5430ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هممی نهند از دوستی زنجیرها بر پای هم
Qəzəl 5439ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده ایمعکس خورشیدیم در آب روان افتاده ایم
Qəzəl 5448ما ز سر بیرون هوای سیر گردون کرده ایمدست ازین نه خرقه در گهواره بیرون کرده ایم
Qəzəl 5461ما به بوی گل ز قرب گلستان آسودهایماز گزند خار و منع باغبان آسودهایم
Qəzəl 5468ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیماز غم و شادی و نوروز و محرم فارغیم
Qəzəl 5481حدیث تلخ ناصح کرد بیخود چون می نابمزبان مار شد از مستی غفلت رگ خوابم
Qəzəl 5500اگر میداشتم بال و پری پرواز میکردمدرین بستانسرا دیوان محشر باز میکردم
Qəzəl 5502سواد شهر را از گریه گرهامون نمی کردمدرین وحشت سرالنگر من مجنون نمی کردم
Qəzəl 5506شبی صدبار بر گرد دل افکار میگردمبه بوی یوسفی بر گرد این بازار میگردم
Qəzəl 5515زبان تا بود گویا، تیغ می بارید بر فرقمجهان دارالامان شد تا زبان در کام دزدیدم
Qəzəl 5518بر آن پای حنایی روی زرد خویش مالیدمازین گلشن که چیده است این گل رعنا که من چیدم
Qəzəl 5519پس از عمری ز چشمت یک نگاه آشنا دیدمبحمدالله نمردم تا ترا بر مدعا دیدم