Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
زگریه آینه هر دلی که روشن شدچو اشک، مردمک حلقه های شیون شد
Qəzəl 3858فروغ گوهر چرخ از جلای دل باشدصفای روی زمین در صفای دل باشد
Qəzəl 3859مرا جلای دل از چشم خونفشان باشدکه آب صیقل خاک است تا روان باشد
Qəzəl 3868نشاط زنده دلان پایدار می باشددرین پیاله می بی خمار می باشد
Qəzəl 3872به ملک امن رضا شور وشر نمی باشدکه انقلاب در آب گهر نمی باشد
Qəzəl 3879کریم اوست که خود را بخیل می داندعزیز اوست که خود را ذلیل می داند
Qəzəl 3881قد تو سرو چمن را پیاده می داندرخ تو چهره گل را گشاده می داند
Qəzəl 3883دهان تنگ تو هر خردهدان نمیداندکه غیب را به جز از غیبدان نمیداند
Qəzəl 3886خط تو سلسله خود به مشک ناب رساندکمند زلف تو خود را به آفتاب رساند
Qəzəl 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند
Qəzəl 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند
Qəzəl 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند
Qəzəl 3924چگونه باده عرفان جماعتی نوشندکه باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند
Qəzəl 3929فغان چه با دل سنگین آن نگار کندخروش بحر به گوش صدف چه کار کند
Qəzəl 3931اگر نه چشم من آن دلنواز باز کندمرا ز هر دو جهان کیست بی نیاز کند
Qəzəl 3933اجل چه کار به جانهای با کمال کندچرا ملاحظه خورشید از زوال کند
Qəzəl 3946خوشا کسی که به دامان خود قدم شکندتمام دست شود خویش را بهم شکند
Qəzəl 3948ترانه های جهان گرچه مختلف رنگندتو چون ز پرده برآیی همه یک آهنگند
Qəzəl 3949ز دل نگشت مرا آه سینه تاب بلندنشد ز سوختگی دود ازین کباب بلند
Qəzəl 3964اگر چه دیده به خواب از صدای آب رودمرا ز قلقل مینا ز دیده خواب رود
Qəzəl 3966به گریه نقطه خال تو از نظر نرودکه داغ لاله به خونابه جگر نرود
Qəzəl 3969مباد اهل عمل بیخود از شراب شودکه از خرابی او عالمی خراب شود
Qəzəl 3989چرا شراب به زاهد کسی به زور دهدبه دست بی بصر آیینه بلور دهد
Qəzəl 4000ز خود برآ که نسیم بهار میآیدسبکروی ز سر کوه یار میآید
Qəzəl 4018دل گرفته کی از لاله زار بگشایدز دستهای نگارین چه کار بگشاید
Qəzəl 4019دل از مشاهده لاله زار نگشایدز دستهای حنابسته کارنگشاید
Qəzəl 4035عرق ز شرم تو بر روی آفتاب دویدز شوق لعل تو خون در رگ شراب دوید
Qəzəl 4048هشیار را به مجلس مستان که میبرداز بهر عیب خویش نگهبان که میبرد
Qəzəl 4059پیش نسیم صبح گل آغوش باز کرداز پاکدامنان نتوان احتراز کرد
Qəzəl 4064خوش وقت قطره ای که زدریا سفر نکردآواره خویش را به هوای گهر نکرد