Qəzəl 221

نیست در طالع قدوم میهمان این خانه راسیل بردارد مگر از خاک، این ویرانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 225

کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه راسوختن شد باعث نشو و نما این دانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 239

شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه رامی دهد در بیضه فولاد پر آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 251

تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر مالنگ سازد خویش را آهوی آهوگیر ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 263

راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ماآب و رنگ گوهر از گنجینه می یابیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 267

با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ماهمچو مرکز پای بر جاییم و سیاریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 269

دیده سیر و دل بی مدعا داریم ماآنچه می باید درین مهمانسرا داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 270

از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟چون مه کنعان عزیزی در سفر داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 284

خون دل را باده گلفام می دانیم ماآه را خوشتر ز خط جام می دانیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 292

خنده ها بر شمع دارد دیده گریان مامو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 296

راز دل را می توان دریافت از سیمای مانشأه می تابد چو رنگ از پرده مینای ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 298

زخم پنهانم اگر بیرون دهد خوناب‌هارنگ خون پیدا کند در صلب گوهر آب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 300

ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارهاگل ز سودای رخت افتاده در بازارها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 308

متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیااز شکست دل نگردد سیر هیچ این آسیا

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 315

چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجابه دامن از ندامت قطره چندی ببار اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 318

فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجاکه از درویش، همت می کند دریوزه شاه اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 321

مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیداکه خط سبز از آن لبهای جان پرور شود پیدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 330

سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا راکه نیل چشم زخم از عنبر ساراست دریا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 333

چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟محرک نیست حاجت، گرد سر گردیدن ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 336

چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا راکه بر موی میان مور در صحرا نهی پا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 343

نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما راز چشم جغد باشد روشنی ویرانه ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 347

سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها رابه دنبال افکند منزل درین ره کاروان‌ها را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 355

مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت راکه سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 365

خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر راندانستم رگ گردن شود این رشته گوهر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 379

چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش راکنم شیرازه اوراق دل، موی میانش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 385

معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل راکه خون رقص روانی می دهد تعلیم بسمل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 394

نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم راسلیمان بار دیگر چون گرفت از دیو خاتم را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 400

نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان رااگر در پله میزان ندیدی ماه کنعان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 415

زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان راکه رو بر خاک مالد پرفشانی بسته بالان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 421

ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq