Qəzəl 3909

کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3926

دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3953

به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3958

مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3960

عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بودحرامزاده کجا چون حلالزاده بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3961

ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3987

دل رمیده ما بال وپرنمی خواهدز خود برون شده برگ سفر نمی خواهد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3994

اگر کلام نه از آسمان فرود آیدچرا به هر سخنی خامه در سجود آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4005

خیال روی تو از دل به در نمی‌آیدکه خودپرست ز آیینه بر نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4011

ز مغز پوچ برون آرزو نمی‌آیدکه بوی باده برون از کدو نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4014

اسیر بند قضا رو گشاده می بایدبه تیغ گردن تسلیم داده می باید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4030

کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4045

زخمی که ره به لذت ناسور می بردفیض نمک ز مرهم کافور می برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4055

از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذردخودبین کجا ز آینه وآب بگذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4077

زخم از هنر همیشه به صاحب هنر رسدچون خانه صدف که به آب از گهر رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4095

از خط صفای روی تو پادر رکاب شدحسن ترا مقدمه پیچ و تاب شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4097

زین درد بی شمار که دل را نصیب شدخواهد زراه تجربه آخرطبیب شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4098

تا آفتاب رایت گل آشکار شداز توبه شکسته جهان لاله زار شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4101

تا چهره تو از می گلرنگ آل شدشبنم به روی گل عرق انفعال شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4111

از روی درد هر که ز دل آه می کشدبی چشم زخم یوسفی از چاه می کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4136

آنان که دل به عقل خدا دور داده اندمغز سر همای به عصفور داده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4139

جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اندچون راه سر به دامن منزل نهاده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4140

جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اندبی‌چشم‌زخم راه به اکسیر برده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4164

عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4170

تا سالکان به آبله پایی نمی رسندصد سال اگر روند به جایی نمی رسند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4183

مخمور را نگاه تو سرشار می‌کندبدمست را عتاب تو هشیار می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4190

از نسبت عذار تو گل ناز می‌کندسنبل به بال زلف تو پرواز می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4213

بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلنداز چوب دار رایت منصور شد بلند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4217

اول ثنای عشق فصیحان اداکنندآری طعام را به نمک ابتدا کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4236

دولت ز دستگیری مردم بپابودفانوس این چراغ ز دست دعابود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq