Qəzəl 5018

جدا نمی شود از پیش لعل میگونشچه بوسه گاه شناس است خال موزونش !

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5022

گذشته است ز تعریف،قد رعنایشالف کشد به زمین سرو پیش بالایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5026

به احتیاط نظر کن به چشم جادویشکه در کمین رمیدن نشسته آهویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5040

با خلق آشتی کن و با خود به جنگ باشفیروز جنگِ معرکهٔ نام و ننگ باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5045

Yansan, elə yan ki, sən axırda hədər olma,Məğrurluğunun həddini bil, o qədər olma.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5047

هرجا نمی خرند متاعت گران مباشپرواز گیر و خار و خس آشیان مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5056

از خط نگشته سبز لب روح پرورشننشسته است گرد یتیمی به گوهرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5065

سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویشچیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5072

از جا نمی روم چو سپند از نوای خویشآتش زنم به محفل و باشم به جای خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5076

سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویشدر پای خم ز دست ندادم سبوی خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5078

فارغ ز تمنای جهان گذران باشبی داعیه چون دیده حیرت زدگان باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5079

چون غنچه نشکفته درین باغ غمین باششیرازه اوراق دل از چین جبین باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5080

آن لاله عذاری که منم داغ و کبابشاز خون جگر سوختگان است شرابش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5096

در جهان دل مبند و اسبابشمی جهد برق از ابر سنجابش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5098

می ز شرم لب می آشامشعرق شرم گشت درجامش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5102

از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویشبحر گران وقارم در پاس گوهر خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5103

بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویشخود را خلاص کردم از پاسبانی خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5107

هر حلقه ز کاکل رسایشچشمی است گشاده در قفایش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5112

ندارد صفحه رخسار خوبان اعتبار خطدر آتش دارد از هر حلقه نعلی بیقرار خط

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5114

پرست دفتر افلاک از حساب غلطبدار دست ز اصلاح این کتاب غلط

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5115

چون برق زود می گذرد آب و تاب خطزنهار دل مبند به موج سراب خط

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5119

گرچه دارد تلخی زهر اجل جام وداعبرامید مرگ می نوشم به هنگام وداع

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5133

ز سوز عشق بود خارخار گریه شمعبه دست شعله بود اختیار گریه شمع

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5137

مشو به دیدن خشک از سمنبران قانعمشو ز خوان سلیمان به استخوان قانع

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5139

دل چون شود جدا ز سر زلف یار جمع؟کز رشته می شود گهر شاهوار جمع

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5145

به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغنغمه داودی از آهن دلان دارم دریغ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5149

چنان که بلبل مسکین بود خزان درباغز یار و دوست جدا مانده ام چنان درباغ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5163

مدار چشم ازین کور باطنان انصافکه گشته است به عنقا هم آشیان انصاف

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5169

شوره زار خاک را یکسر گلستان کرد عشقحنظل افلاک را چون نار خندان کرد عشق

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5170

می نماید صد گره را یک گره زنار عشقسبحه داران چون برون آیند ازبازار عشق؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq