Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
جامه ای می خواست دل بر قامت رعنای زخمآخر آمد ناوک اوراست بر بالای زخم
Qəzəl 5364بی گل رخسار او هرگاه در بستان شدمخنده بیدردی گل دیدم وگریان شدم
Qəzəl 5366هر که می آید به ملک هستی از کوی عدمباز می گردد به جان بی نفس سوی عدم
Qəzəl 5369نیست امروز از جنون این شور و غوغا بر سرمدر حریم غنچه زد چون لاله سودا بر سرم
Qəzəl 5372دل به رغبت چون نمالد خط خوبان را به چشمجامه کعبه است دود آتش پرستان را به چشم
Qəzəl 5380خاک صحرای جنون در چشم گریان میکشمناز سرو از گردباد این بیابان میکشم
Qəzəl 5385خار دیوارم که از برگ و نوا بی طالعماز ثبات خویش در نشو و نما بی طالعم
Qəzəl 5389داغ عالمسوز برگ عیش گردد در دلمشمع ماتم گریه شادی کند در محفلم
Qəzəl 5392شمع فانوسم که در پرده است اشک افشاندنماز گرستن تر نگردد دامن پیراهنم
Qəzəl 5399چند روزی بر در صبر و تحمل می زنمدست امیدی به دامان توکل می زنم
Qəzəl 5400رشته امید را تا چند پیوندم به خلقتا به کی شیرازه بال و پر عنقا کنم
Qəzəl 5402جرأتی کو تا ز خواب ناز بیدارش کنمساغری چون دولت بیدار در کارش کنم
Qəzəl 5405چند چون تن پروران تعمیر آب و گل کنمرخنه های جسم را محکم زلخت دل کنم
Qəzəl 5406چند اوقات گرامی صرف آب و گل کنمدر زمین شور تا کی تخم خود باطل کنم
Qəzəl 5408جذبه ای کوتا سر از زندان تن بیرون کنمچند لنگر در ضمیر خاک چون قارون کنم
Qəzəl 5410دل اسیر طره عنبرفشانش چون کنمبا دل مجروح با مشکین سنانش چون کنم
Qəzəl 5423قبله را تغییر ازان محراب ابرو می کنممی روم با آستانش کار یکرو می کنم
Qəzəl 5425می شود پرشور هروادی که مجنونش منموقت ملکی خوش که در صحرا وهامونش منم
Qəzəl 5427سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شومتا به کی چون خار و خس بازیچه صرصر شوم
Qəzəl 5428هرکه ادراک زلف و روی جانان را به همدید با صبح وطن شام غریبان را به هم
Qəzəl 5431معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهمبحر را در کاسه گرداب جولان می دهم
Qəzəl 5432خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهمدر گذار سیل، داد خواب سنگین می دهم
Qəzəl 5441ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایملنگر تمکین به این ریگ روان نسپرده ایم
Qəzəl 5447ما دماغ خشک را از باده گلشن کردهایمبارها این شمع را از آب روشن کردهایم
Qəzəl 5456عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکندهایمخضر را در دام از موج سراب افکندهایم
Qəzəl 5458ما ز روی آتشین او نقاب افکندهایمبار اول ما بر این آتش کباب افکندهایم
Qəzəl 5459ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایمیوسف خود را ز بی چشمی به چاه افکنده ایم
Qəzəl 5467ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیمبا جواب تلخ ما زان تنگ شکر قانعیم
Qəzəl 5471چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیمخیز تا از چرخ نیلی خیمه بالاتر زنیم
Qəzəl 5476ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیمخرمن خود پاک ما از باد دستی می کنیم