Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل ز هر نقش گشته ساده مرادو جهان از نظر فتاده مرا
Qəzəl 864می نماید چشم شوخ از پرده شرم و حجاببرق عالمسوز را مانع نمی گردد سحاب
Qəzəl 865بس که افکنده است پیری در وجودم انقلابخواب من بیداری و بیداریم گشته است خواب
Qəzəl 873بس که از رخسار او در پیچ و تاب است آفتابتشنه ابرست و جویای نقاب است آفتاب
Qəzəl 887مگر از خانه بیرون آمد آن گل بی حجاب امشب؟که بوی یاسمن دارد فروغ ماهتاب امشب
Qəzəl 889خانه از خویش تهی کن که ز نظاره آبپرده چشم حباب است همان چشم حباب
Qəzəl 898دست کوته مکن از دامن احسان طلبتا کشی نکهت یوسف ز گریبان طلب
Qəzəl 917از چشم نیم مست تو با یک جهان شرابما صلح می کنیم به یک سرمه دان شراب!
Qəzəl 925روی گرم مهر اگر ذرات عالم را نواختداغ سودای تو هم دلهای پُر غم را نواخت
Qəzəl 940شکر این آب و علف ضایع کنان یک دم بجاستشکر ارباب سخن باقی است تا عالم بجاست
Qəzəl 958صیقل آیینه ما گوشه ابروی ماستعینک ما چون حباب از کاسه زانوی ماست
Qəzəl 959لنگر از صاحبدلان، شوخی ز خوبان خوشنماستاز هدف استادگی، از تیر جولان خوشنماست
Qəzəl 976گوش تا گوش زمین از گفتگوی من پرستتا خط بغداد، این جام از سبوی من پرست
Qəzəl 986صبح محشر آن پریرو را نقاب دیگرستتشنه دیدار را کوثر سراب دیگرست
Qəzəl 989مهر را در چشم تنگ ذره نور دیگرستبحر را در تنگنای قطره شور دیگرست
Qəzəl 995ای نگه مشق شنا در چشم خونپالا بس استچشمت آب آورد غواصی درین دریا بس است
Qəzəl 1011شهپر پروانه ما را جلا در آتش استصیقل آیینه تاریک ما در آتش است
Qəzəl 1016هر که شد با درد قانع از مداوا فارغ استنرگس بیمار از ناز مسیحا فارغ است
Qəzəl 1018شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک استنازک اندامی که من دارم سراپا نازک است
Qəzəl 1029جمع دل در عالم اسباب کردن مشکل استحفظ خرمن در ره سیلاب کردن مشکل است
Qəzəl 1041از خسیسان منت احسان کشیدن مشکل استناز ماه مصر از اخوان کشیدن مشکل است
Qəzəl 1048نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم استمردمی هر کس که دارد در شمار مردم است
Qəzəl 1051جان غافل را سفر در چار دیوار تن استپای خواب آلود را منزل کنار دامن است
Qəzəl 1068تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن استآفرین را در دهان خلق نفرین کردن است
Qəzəl 1069سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن استدانه صیاد اینجا آستین افشاندن است
Qəzəl 1084عالم مکار با ارباب عقبی دشمن استاین چه خس پوش با دلهای بینا دشمن است
Qəzəl 1101تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته استدست رضوان پرده بر رخسار حور انداخته است
Qəzəl 1102ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته استچشم پر کار تو کار عالمی را ساخته است
Qəzəl 1107هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته استمی زند جوش بهاران غنچه تا سر بسته است
Qəzəl 1116عالمی را از عمارت پای در گل رفته استوسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است