Qəzəl 2795

زعکسش لرزه بر آیینه گوهرنگار افتدصدف بر خویش می لرزد چو گوهر شاهوار افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2804

به زخم کهنه شور از زخمهای تازه می افتدخمارآلود از خمیازه در خمیازه می افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2807

کسی تا کی به دامان شب و آه سحر پیچد؟به تحقیق خبر تا چند در هر بیخبر پیچد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2809

خط از بیباکی آن حسن عالمگیر می پیچدکه جوهر بر خود از خونریزی شمشیر می پیچد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2813

خوشا چشمی که با آن طاق ابرو آشنا گرددکز این محراب هر حاجت که می خواهی روا گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2828

کسی تا چند مغلوب شراب لاله گون گردد؟کسی تا چند بی لنگر درین دریای خون گردد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2832

دل سنگ از شکست دانه من آب می‌گرددز عاجزنالی من آسیا گرداب می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2835

مبین گستاخ در رویش چو مشک اندود می‌گرددکه خال او ز خط زنبور خاک‌آلود می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2837

از آن از سیر صحرا خاطرم خشنود می‌گرددکه داغم از سواد شهر مُشک‌اندود می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2842

سر هر کس که گرم از باده منصور می گرددبه چشمش چوب خشک دار نخل طور می گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2870

سفیدی پرده‌دار چشم خون‌پالا نمی‌گرددکف دریا ز طوفان مانع دریا نمی‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2872

دل عاشق به جور از یار دیرین برنمی گرددکه در سفتن زآب و رنگ خود گوهر نمی گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2880

به زنجیر تعلق خلق را دست قضا بنددچو صیادی که صید کشتنی را دست و پا بندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2882

چو احرام تماشای چمن آن سیمبر بنددزطوق خود به خدمت سرو را قمری کمر بندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2886

ز حُسنِ شوخ‌طَرْفی دیده‌های تر نمی‌بندددر این دریا ز شورش دَر صدفْ گوهر نمی‌بندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2893

چه خوش باشد خط از رخسار جانان سر برون آرداز این آتش به جای دود ریحان سر برون آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2898

زدام عشق عاشق را سفر بیرون نمی آردزدریا ماهیان را بال و پر بیرون نمی آرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2899

قبول خاطر از نظاره منظور می باردبه دل نزدیکی از روی نگاه دور می بارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2902

کسی تاب خدنگ غمزه آن دلربا داردکه چون آیینه از جوهر زره زیرقبا دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2904

کجا رخسار او تاب نگاه آشنا دارد؟که آن گل خار در پیراهن از نشو و نما دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2908

خوشا چشمی که بر روی عرقناکی نظر داردخوشا ابری که آب از چشمه خورشید بردارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2912

دل عاشق کی از زلف معنبر دست بردارد؟کجا مظلوم از دامان محشر دست بردارد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2913

سر عاشق زتن کی هر می کم زور بردارد؟که این خشت از سرخم باده منصور بردارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2914

نبرد از سینه من گرد کلفت گردش ساغرچه زنگ از خاطر من گردش افلاک بردارد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2918

اگرچه هر گلی زین گلستان جای دگر داردبهم غلطیدن گلها تماشای دگر دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2923

مرا از لاف نه عجز سخن کوته زبان داردزجوهر تیغ من بند خموشی بر زبان دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2933

کجا پروای ما سرگشتگان آن مه جبین دارد؟که خون صد چراغ مهر را در آستین دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2940

گریبان دلم را نعره مستانه ای داردسر زنجیر این دیوانه را دیوانه ای دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2942

دگر هر ذره خاکم هوای کشوری داردسر آسوده مغزم با پریشانی سری دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2950

خیال تیغ سیرابش مرا جان تازه می داردزمین تشنه را امید باران تازه می دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq