Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بیتو گر شاخ گلی دیده تماشا میکردمشق نظاره آن قامت رعنا میکرد
Qəzəl 3368خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کردز آب حیوان به لب خشک قناعت می کرد
Qəzəl 3379تا دلی از کف ارباب وفا می گیردبارها فال ز دیوان حیا می گیرد
Qəzəl 3380شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زدتر نشد هر که دلیرانه بر این دریا زد
Qəzəl 3391اشک را دیده من گوهر غلطان سازدآه را سینه من سنبل و ریحان سازد
Qəzəl 3394سینه را تیره هوا و هوسی می سازدوقت آیینه مکدر نفسی می سازد
Qəzəl 3395چه میان است که دایم چو دل من لرزداینقدر مور مگر بر سر خرمن لرزد؟
Qəzəl 3399اشک گرمم جگر وادی محشر سوزدداغ تبخال به کنج لب کوثر سوزد
Qəzəl 3400پایم از گرمی رفتار چنان میسوزدکه دل آبله بر ریگ روان میسوزد
Qəzəl 3406Nə bizim məstliyimizdən birinə dəydi xətər,Nə bizim söhbətimizdən bir adam çəkdi zərər.
Qəzəl 3414محو دیدار تو راحت ز الم نشناسدصورت خوب و بد آیینه ز هم نشناسد
Qəzəl 3417کوهکن کیست به گرد من شیدا برسد؟جنبش قاف محال است به عنقا برسد
Qəzəl 3418جذبه شوق اگر از جانب کنعان نرسدبوی پیراهن یوسف به گریبان نرسد
Qəzəl 3424خط شبرنگ ز روی تو عیان خواهد شدعلم زلف درین گرد نهان خواهد شد
Qəzəl 3429بیت معمور شد آن خانه که ویران تو شدحلقه کعبه شد آن چشم که حیران تو شد
Qəzəl 3432صاف با ما دل آن شعله بیباک نشدسوخت پروانه ما و ز گنه پاک نشد
Qəzəl 3433عاشقان را چه غم از سلسله پا باشد؟موج کی مانع آمد شد دریا باشد؟
Qəzəl 3439پادشاهی نه به سیم و زر و گوهر باشدهر که را سد رمق هست سکندر باشد
Qəzəl 3440دایم از فکر سفر پیر مشوش باشدقامت خم شده را نعل در آتش باشد
Qəzəl 3443دل ازان دورتر افتاده که واصل باشدیار وحشی تر ازان است که در دل باشد
Qəzəl 3464دل پیران کهنسال غمین می باشدقامت خم شده را داغ نگین می باشد
Qəzəl 3476به لبم بی تو چنان تند نفس می آمدکه ز تبخاله ام آواز جرس می آمد
Qəzəl 3484عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اندمردمک را سپر تیر قضا ساخته اند
Qəzəl 3486عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اندبوشناسان به نسیمی ز چمن ساخته اند
Qəzəl 3490عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند
Qəzəl 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند
Qəzəl 3493بال پرواز خود آن مردم غافل بستندکه به زنار علایق کمر دل بستند
Qəzəl 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند
Qəzəl 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدندهمه گلهای چمن در پس دیوار شدند
Qəzəl 3513عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند