عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند

در و دیوار ز شوق تو ندارد آرامکوهها را به کمر دامن صحرا زده اند

هر قدم بی سر و پایان تو پرگار صفتچرخها بر سر یک آبله پا زده اند

اشک ریزان تو هر جا گهرافشان شده اندمهر گوهر به لب دعوی دریا زده اند

به قدم فیض رسان باش که روشن گهرانبر سر خار گل از آبله پا زده اند

نیست در عالم تجرید سبکباری همگره از قاف به بال و پر عنقا زده اند

می دهد از جگر سوخته مجنون یادهر سیه خیمه که بر دامن صحرا زده اند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. فلک بی سر و پا حلقه بیرون درستصائب آنجا که سراپرده دلها زده اند

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Fələk və tale