عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند

فارغند از غم دستار و سرانجام لباسچه حضورست که خورشید قبایان دارند

گرچه چون غنچه نورسته به ظاهر گرهنددر سراپرده دل عقده گشایان دارند

چهره نعمت الوان دو سه روزی سرخ استدامن عیش ابد لقمه ربایان دارند

سرو از کشمکش باد خزان آزادستبی کلاهان چه غم از فوطه ربایان دارند؟

بر سر گنج به خون جگر افطار کننداین چه فقرست که این خواجه نمایان دارند

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. روزگاری است که ارباب تنعم صائبچشم رغبت به لب نان گدایان دارند

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar