Qəzəl 5987

شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهنچون زبان آور شوم چون بسته شد راه سخن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5990

در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختنراست ناید با کمان حلقه تیر انداختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5992

چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟سهل باشد پیش آب زندگی جان باختن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5996

گر چو غواصان توانی پای از سر ساختنمی توانی جیب و دامن پرز گوهر ساختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6003

بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستنبر گرانجانان بود مشکل ز جا برخاستن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6006

پیش اهل دل ادب منظور باید داشتنبا کمال قرب خود را دور باید داشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6007

پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتننیست ممکن موج از آب روان برداشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6009

کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتنسهل کاری نیست اخگر در گریبان داشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6014

آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتنحلقه فتراک طاوس است بال خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6016

برده ام تا از سر کویت نشان خویشتنهم به جان تو که بیزارم ز جان خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6017

هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتنمی نهم چون بید مجنون سر به پای خویشتن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6021

در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتندر قیامت نامه پیچیده نتوان یافتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6022

سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخنچون مه نو شهره آفاق می گردد سخن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6025

نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخناز زبان شمع این پروانه می گوید سخن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6034

تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدنعالم آسوده را بر هم نمی باید زدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6036

چند حرف آب و نان چون مردم غافل زدن؟تا به کی بر رخنه دیوار زندان گل زدن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6037

بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟از بصیرت نیست گل بر رخنه زندان زدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6040

عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدنبا نواسنجان قدسی همنفس خواهد شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6041

شوق ما بال و پر جسم گران خواهد شدندار بر منصور ما تخت روان خواهد شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6055

بی کشش نتوان برون از قید دنیا آمدنبی رسن از چاه هیهات است بالا آمدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6056

غنچه سان مهر خموشی بر لب گفتار زنیا چو لب وا کردی از هم غوطه ها در خار زن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6057

آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زنفرد شو چون مهر تابان خیمه بر افلاک زن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6067

با کمند زلف تسخیر دل افگار کناین کهن اوراق را شیرازه از زنار کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6071

سینه را از آرزو چون بی نیازان پاک کناز دل بی مدعا خون در دل افلاک کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6072

سرکشی بگذار پیش امر حق تسلیم کنآتش نمرود را گلزار ابراهیم کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6073

صبح شد ساقی بیا فکر من افتاده کناز می چون آفتاب این سنگ را بیجاده کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6078

گر طلبکار حضوری لب به غیبت وامکنعیب خود پوشیده و از دیگران پیدا مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6080

صید دل زین بیش با موی میان خود مکنکینه جوی من ستم بر ناتوان خود مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6085

دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکنبهر گندم پشت بر فردوس چون آدم مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6093

شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب مندر کف آیینه لنگردار شد سیماب من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq