Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال اوسایه چون نقش قدم می ماند از دنبال او
Qəzəl 6457از نگاه گرم گردد آفتابی روی اووز فروغ چهره آتش دیده گردد موی او
Qəzəl 6460می خورد خون فراغت تشنه آزار تودست از دست مسیحا می کشد بیمار تو
Qəzəl 6462جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار توسنگ کم را نیست وزنی در سر بازار تو
Qəzəl 6463می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر توزخم را آغوش رغبت می کند شمشیر تو
Qəzəl 6468ای بهار آفرینش خط چون ریحان توصبح عید نیک بختان چهره خندان تو
Qəzəl 6488از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشوتا توان برداشت باری بار بر دلها مشو
Qəzəl 6489در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشونیستی خضر از گرانجانان این محفل مشو
Qəzəl 6496جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای اوتهیدستی نبیند هر که شد در گنج پای او
Qəzəl 6498چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟که از گل می خورد صد کاسه خون هردم بهار از تو
Qəzəl 6502من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان توبگردم چون خط شبرنگ بر گرد دهان تو
Qəzəl 6503خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلوزهی ظلمت که با سرچشمه حیوان زند پهلو
Qəzəl 6504زمین از اشک پرشورم به طوفان می زند پهلوز آب گوهره ساحل به عمان می زند پهلو
Qəzəl 6507کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درومفکن ای تیغ اجل بر من بیدل پرتو
Qəzəl 6512از سر کوی قناعت به در شاه مروچون خسیسان ز پی مال و زر و جاه مرو
Qəzəl 6520چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی تو؟که شد ز تنگدلی غنچه گلستان بی تو
Qəzəl 6521شکفتگی نشود سبز در چمن بی توبه اشک شمع زند غوطه انجمن بی تو
Qəzəl 6522زبان چو پسته شود سبز در دهن بی توگره چو نقطه شود رشته سخن بی تو
Qəzəl 6523ز من شکیب به قدر دل فگار بجوبه من دلی بنما بعد ازان قرار بجو
Qəzəl 6541در خون نشست لاله ز چشم سیاه توگل گوشه گیر گشت ز طرف کلاه تو
Qəzəl 6545ای دل گشاد کار خود از آن و این مجواین قفل را کلید ز هر آستین مجو
Qəzəl 6548خط بر عذار ساده نباشد مباش گودرد آشنای باده نباشد مباش گو
Qəzəl 6549از اهل حق اگر نظری یافتی بگوبی خون دل اگر گهری یافتی بگو
Qəzəl 6550شد رعشه پیری پر و بال طلب تویک جو نشد افسرده ز کافور تب تو
Qəzəl 6555خامش گویا بود چشم سخنگوی تونقطه بسم الله است خال بر ابروی تو
Qəzəl 6556بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماهخط به چشم بی سوادان می کند عالم سیاه
Qəzəl 6557نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناهنیست پروا طفل زنگی را ز پستان سیاه
Qəzəl 6558می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاهمی نماید آنقدر روشن شراب صبحگاه
Qəzəl 6564تا مه روی تو پرتو بر جهان انداختهپیش هر ویرانه گنج شایگان انداخته
Qəzəl 6569نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟یا قیامت بر سر خاک شهیدان آمده