Qəzəl 2715

سینه‌ام از درد و داغ عشق روشن می‌شودآنچه زنگ دیگران، آیینهٔ من می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2727

یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شودعصمت یوسف حصار کاروانی می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2737

غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهدشاخ گل یادی ز دست و تیغ قاتل می‌دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2747

یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندیداز عزیزان هیچ کس خوابی برای ما ندید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2771

روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاهدر شب تاریک باید باده روشن کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2776

دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفیدکرد ما را رو سفید آخر، که روی دل سفید!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2779

چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفیدباز ناورد از ختا این نافه را موی سفید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2789

غنی فیض از دل شب چون فقیران درنمی‌یابدز ظلمت آنچه یابد خضر، اسکندر نمی‌یابد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2793

دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتدوگرنه خضر هیهات است در دام سراب افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2801

نمی خواهم نقاب از صورت احوال من افتدکه در جمعیت دلها خلل از حال من افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2804

به زخم کهنه شور از زخمهای تازه می افتدخمارآلود از خمیازه در خمیازه می افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2807

کسی تا کی به دامان شب و آه سحر پیچد؟به تحقیق خبر تا چند در هر بیخبر پیچد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2826

سبکروحی که چون پروانه بر گرد سخن گرددنفس در سینه اش چون سوخت شمع انجمن گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2830

به افسون پیر و طول امل هشیار کی گردد؟ره خوابیده از بانگ جرس بیدار کی گردد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2836

به خدمت بنده از آزادمردان زود می‌گرددایاز از حسن خدمت عاقبت محمود می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2838

زخشکی در دهانم آب گردآلود می گردددرین ساغر شراب ناب گردآلود می گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2865

ز بالیدن ترا هردم لباسی تازه می‌گرددنگنجد در قبا حسنی که بی‌اندازه می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2866

مگر قسمت مرا زان تیغ زخمی تازه می‌گردد؟که زخم کهنه‌ام بی‌بخیه از خمیازه می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2883

چمن‌پیرا نه گل را دسته در گلزار می‌بنددکه گل در روزگار حسن او زنار می‌بندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2887

نه تنها از نشاط می، لب جانانه می‌خنددکه سر تا پای او چون شاخ گل، مستانه می‌خندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2902

کسی تاب خدنگ غمزه آن دلربا داردکه چون آیینه از جوهر زره زیرقبا دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2903

مغیلان پای نازک طینتان را در حنا داردچه غم دارد زخار آن کس که آتش زیر پا دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2913

سر عاشق زتن کی هر می کم زور بردارد؟که این خشت از سرخم باده منصور بردارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2915

نظر چون موشکاف از زلف عنبر فام بردارد؟که زیرک نیست هر مرغی که چشم از دام بردارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2920

مرا خرسندی از سامان دنیا محتشم دارددل خرسند هر کس دارد از دنیا چه غم دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2922

Mənim bu görkəm ilə çün qılınca bənzərim vardır,Gülə qonmuş şehi, valeh edən bir bəstərim vardır.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2925

من و حسنی که نیل چشم زخم از آسمان داردکند در لامکان جولان و در هر دل مکان دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2930

لباس عاریت پیش از طلب انداختن داردقماری را که بردی نیست در پی، باختن دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2931

خضر چشم حیات از آب حیوان سخن دارددم عیسی نفس از تازه رویان سخن دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2933

کجا پروای ما سرگشتگان آن مه جبین دارد؟که خون صد چراغ مهر را در آستین دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq