Qəzəl 1394

تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفتآسمان آیینه خورشید را در گل گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1402

دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1407

غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1412

ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاستمهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1418

خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاسترگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1419

از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1423

شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1424

در کمین این فلک سخت کمانی که تراستعاقبت گرد برآرد ز نشانی که تراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1431

قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1435

لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1436

آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1440

عشق بیتابی ذرات جهان را سبب استزردی چهره خورشید ز درد طلب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1450

ترک عادت همه گر زهر بود دشوارستروز آزادی طفلان به معلم بارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1452

نغمه را در دل عشاق اثر بسیارستیک جهان سوخته را نیم شرر بسیارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1474

نوبهار خط آن غنچه دهن در پیش استدل مجروح مرا سیر ختن در پیش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1479

در بهاران سر مرغی که به زیر بال استاز دم سرد خزان ایمن و فارغبال است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1482

پشت دست تو به از آینه روی گل استگرد دامان تو جان بخش تر از بوی گل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1483

دل ز خال لب منظور گرفتن ستم استدانه را از دهن مور گرفتن ستم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1486

زنگ آیینه من صحبت بیدردان استنفس سوختگان مغز مرا ریحان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1495

صدف بحر بقا سینه درویشان استگوهر آن، دل بی کینه درویشان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1500

این چه لطف است که با یار وفادار من استکه به من همسفر و خانه نگهدار من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1502

سیل درمانده کوتاهی دیوار من استبی سرانجامی من خانه نگهدار من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1504

موج سنبل ز پریشانی پرواز من استگل برافروخته شعله آواز من است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1510

چشم بیدار چراغی است که در منزل اوستدل بیتاب سپندی است که در محفل اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1511

چشم پر خون، صدف گوهر یکدانه اوستدل هر کس که شود زیر و زبر خانه اوست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1519

نه همین مشک مرا خون جگر ساخته استعشق بسیار ازین عیب هنر ساخته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1522

آن که در جام خضر آب بقا ریخته استبه لب تشنه ما زهر فنا ریخته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1523

هر طرف روی نهی باده جان ریخته استاین چه فیض است که در دیر مغان ریخته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1525

رگ جانها به دم تیغ عدم پیوسته استزود بر باد رود هر چه به دم پیوسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1529

خال زیر لب آن ماه لقا افتاده استچشم بد دور که بسیار بجا افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq