Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفتآسمان آیینه خورشید را در گل گرفت
Qəzəl 1402دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت
Qəzəl 1407غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت
Qəzəl 1412ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاستمهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست
Qəzəl 1418خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاسترگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست
Qəzəl 1419از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست
Qəzəl 1423شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست
Qəzəl 1424در کمین این فلک سخت کمانی که تراستعاقبت گرد برآرد ز نشانی که تراست
Qəzəl 1431قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست
Qəzəl 1435لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست
Qəzəl 1436آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست
Qəzəl 1440عشق بیتابی ذرات جهان را سبب استزردی چهره خورشید ز درد طلب است
Qəzəl 1450ترک عادت همه گر زهر بود دشوارستروز آزادی طفلان به معلم بارست
Qəzəl 1452نغمه را در دل عشاق اثر بسیارستیک جهان سوخته را نیم شرر بسیارست
Qəzəl 1474نوبهار خط آن غنچه دهن در پیش استدل مجروح مرا سیر ختن در پیش است
Qəzəl 1479در بهاران سر مرغی که به زیر بال استاز دم سرد خزان ایمن و فارغبال است
Qəzəl 1482پشت دست تو به از آینه روی گل استگرد دامان تو جان بخش تر از بوی گل است
Qəzəl 1483دل ز خال لب منظور گرفتن ستم استدانه را از دهن مور گرفتن ستم است
Qəzəl 1486زنگ آیینه من صحبت بیدردان استنفس سوختگان مغز مرا ریحان است
Qəzəl 1495صدف بحر بقا سینه درویشان استگوهر آن، دل بی کینه درویشان است
Qəzəl 1500این چه لطف است که با یار وفادار من استکه به من همسفر و خانه نگهدار من است
Qəzəl 1502سیل درمانده کوتاهی دیوار من استبی سرانجامی من خانه نگهدار من است
Qəzəl 1504موج سنبل ز پریشانی پرواز من استگل برافروخته شعله آواز من است
Qəzəl 1510چشم بیدار چراغی است که در منزل اوستدل بیتاب سپندی است که در محفل اوست
Qəzəl 1511چشم پر خون، صدف گوهر یکدانه اوستدل هر کس که شود زیر و زبر خانه اوست
Qəzəl 1519نه همین مشک مرا خون جگر ساخته استعشق بسیار ازین عیب هنر ساخته است
Qəzəl 1522آن که در جام خضر آب بقا ریخته استبه لب تشنه ما زهر فنا ریخته است
Qəzəl 1523هر طرف روی نهی باده جان ریخته استاین چه فیض است که در دیر مغان ریخته است
Qəzəl 1525رگ جانها به دم تیغ عدم پیوسته استزود بر باد رود هر چه به دم پیوسته است
Qəzəl 1529خال زیر لب آن ماه لقا افتاده استچشم بد دور که بسیار بجا افتاده است