Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Surətin sanki səməndər eləyər ayinəni,Gülüşün sinəsi gövhər eləyər ayinəni.
Pərakəndə şeir 241نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کندنوبهاران روغن گل در چراغم می کند
Pərakəndə şeir 250چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بودشوق در راه است تا منزل به جای خود بود
Qəzəl 250حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ماگردش چشمی بود بس حلقه زنجیر ما
Pərakəndə şeir 293چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشدکه عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد
Pərakəndə şeir 325اشک ما آتش حل کرده به دامن دارددانه سوختگان برق به خرمن دارد
Pərakəndə şeir 331قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرددامن دولت جاوید رها نتوان کرد
Pərakəndə şeir 343دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتدچو رهروی که رهش بر سر دو راه افتد
Pərakəndə şeir 360به دل علاقه نداریم تا به جان چه رسدگذشته ایم ز خود تا به دیگران چه رسد
Qəzəl 367لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر راحصاری کرد در گرد یتیمی آب گوهر را
Pərakəndə şeir 370به تیغ هر که شود کشته پایدار شودرسد چو قطره به دریا یکی هزار شود
Qəzəl 372O güləndam ki, onun çəkmişəm hər gün əzabın,Olmaram razı çəkə özgələr indi gülabın.
Pərakəndə şeir 381خلد تسخیر دل اهل محبت نکندبرق در بوته خاشاک اقامت نکند
Pərakəndə şeir 399مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبوداین شاخ بی شکوفه لخت جگر نبود
Qəzəl 403Kənara çəkmə üzündən ol ənbər əfşanı,Amandı, qırmagınan bu dili-pərişanı.
Pərakəndə şeir 416نسیم از چمن و مشک از ختن گویدگل شکفته ازان چاک پیرهن گوید
Qəzəl 420بدل زان با تپیدن های دل کردم دویدن راکه بیم راه گم کردن نمی باشد تپیدن را
Pərakəndə şeir 433جوش سخن من بود از جذبه مردانهر خام مرا بر سر گفتار نیارد
Pərakəndə şeir 438لب تشنه تو، سوخته ای نیست نباشدشاد از تو غم اندوخته ای نیست نباشد
Pərakəndə şeir 461باز دارم نعل در آتش ز پیکان دگرمی کند در سینه کاوش تیر مژگان دگر
Qəzəl 462Yuma bilməz gözünü aşiqi-divanə gecə,Sübhədək çünki açıqdır neçə meyxanə gecə.
Qəzəl 501در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویشدر وطن هر که سبکبار نماید خود را
Qəzəl 510سخن آن است که از جای درآرد دل راحدی آن است که دیوانه کند محمل را
Pərakəndə şeir 531دل را به زلف حسن شمایل نمی دهمتا دل نمی دهند مرا دل نمی دهم
Pərakəndə şeir 533از شرم عشق دیده خونبار بسته ایمسدی میان دیده و دیدار بسته ایم
Qəzəl 536چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟شور صد بزم بود در لب خاموش مرا
Pərakəndə şeir 541ما را به تو شد راهنما راهبر چشمچون اشک نگردیم چرا گرد سر چشم؟
Qəzəl 542تازه دارد دل من خار و خس مژگان رااین سفالی است که سیراب کند ریحان را
Pərakəndə şeir 552منقلب گشته است از دور فلک احوال منضعف پیری در جوانی کرده استقبال من
Pərakəndə şeir 564خوش است چاشنی سود در زیان دیدنرخ بهار در آیینه خزان دیدن