Qəzəl 3494

کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3502

از لب خشک مهیا لب نانم کردندفارغ از نعمت الوان جهانم کردند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3506

تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدندهمه گلهای چمن در پس دیوار شدند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3513

عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3514

شیشه هایی که درستی ز شکستن دارندپشت بر کوه ز سنگینی دشمن دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3517

بد درونان که به همواری ظاهر سمرندهمه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3523

ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشنداز بخیلی به قلم آب ز دریا نوشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3524

غافلان رطل گران را به دو دم می نوشندعاقلان آب ز دریا به قلم می نوشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3537

رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکندهیچ کس غنچه پیکان به نفس وا نکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3539

غم محال است که تدبیر دل من نکنداین نه برقی است که دلسوزی خرمن نکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3545

کاهلانی که درین ره به هوس می آینددو قدم راه نپیموده به پس می آیند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3546

چه بهشتی است که آن بند قبا بگشاینددر فردوس به روی دل ما بگشایند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3549

هرکه خامش شود از حادثه آزاد بودخنده کبک دلیل ره صیاد بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3550

دل اهل نظر آن به که گرفتار بودصحت چشم در آن است که بیمار بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3554

بنده حسن خداداد شوم همچو کلیمآتش داغ من از مجمره طور بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3556

دانه خال تو روزی که مرا در دل بودحاصل روی زمین از من بی حاصل بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3557

می روشن گهران چهره گلفام بودنقل صاحب نظران چشم چو بادام بود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3558

دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟ظرف دریوزه کند هرکه گدای تو بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3566

دل خالی ز هوس خلوت جانانه بودشیشه چون شد تهی از باده پریخانه بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3569

باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبودبی کمالی است کمالی که زوالش نبود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3570

باد را راه در آن طره پیچان نبودشانه را دست بر آن زلف پریشان نبود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3581

جگر تشنه محال است که سیراب شودگر عقیق لب او در دهنم آب شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3597

باده کو تا به من آن تلخ زبان رام شود؟تلخی می نمک تلخی بادام شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3604

چون ز خط صفحه رخسار تو ضایع نشود؟خط شبرنگ براتی است که راجع نشود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3607

سر آشفته ز دستار بسامان نشودجمع گردیدن کف لنگر طوفان نشود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3614

دل ما سلطنت فقر به سامان ندهدده ویرانه ما باج به سلطان ندهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3620

چون قلم بر سر غمنامه هجران آیددل به جان، آه به لب، اشک به مژگان آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3622

حسن در پرده نیرنگ چرا می آید؟گل بیرنگ به صد رنگ چرا می آید؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3623

به کف شعله اگر نقد شرر می‌آیددل رم کرده ما هم ز سفر می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3633

خط ز خال لب جانانه برون می آیدآه افسوس ازین دانه برون می آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq