Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل طاقت حیرانی دیدار نداردآیینه ما جوهر این کار ندارد
Qəzəl 4363آن شوخ چه گویم که دل از دست چسان بردنامد به کنار من ودل را زمیان برد
Qəzəl 4379جان در بدن خاکی ما زنگ برآورداین گوهر صاف از صدف این رنگ برآورد
Qəzəl 4380نظاره خط توام از خال برآوردتفصیل مرا از غم اجمال برآورد
Qəzəl 4384از عود دل گرم من اخگربگریزداز بزم نفس سوخته مجمر بگریزد
Qəzəl 4389در راه توهر کس دل ودین باخته باشداز زنگ خودی آینه پرداخته باشد
Qəzəl 4390عاشق غم اسباب چرا داشته باشددارد همه چیز آن که تراداشته باشد
Qəzəl 4393اندیشه چرا عشق ز کس داشته باشدپروانه چه پروای عسس داشته باشد
Qəzəl 4394زان سفله حذرکن که توانگرشده باشدزان موم بیندیش که عنبر شده باشد
Qəzəl 4398زخمی که ز تیغ تو مرا بر سپر آمدبیش از همه زخمی به جگر کارگر آمد
Qəzəl 4399تا خنده ازان غنچه مستور برآمدصبح شکر از چاک دل موربرآمد
Qəzəl 4414تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکنددر سینه من داغ مکرر سپر افکند
Qəzəl 4419در کودکی از جبهه من عشق عیان بودگهواره ز بیتابی من تخت روان بود
Qəzəl 4420در زیر فلک چند خردمند توان بودهشیار درین غمکده تا چند توان بود
Qəzəl 4424داغ از جگر سوختگان دیر برآیدخورشید ز مغرب به قیامت بدر آید
Qəzəl 4428آه از دل جویای تو بیتاب برآیدغواص نفس سوخته از آب برآید
Qəzəl 4432کی پیچ وخم از طبع هوسناک برآیداین ریشه محال است ازین خاک برآید
Qəzəl 4437حاشا که زعاشق سخن کام برآیداز سینه آتش نفس خام برآید
Qəzəl 4439لعل از جگر سنگ گر از تیشه برآیداز دل سخن از کاوش اندیشه برآید
Qəzəl 4444با تنگدلی از لب خندان چه گشایداز خنده سوفار ز پیکان چه گشاید
Qəzəl 4447با روی تو خورشید درخشان چه نمایدبا زلف تو طول شب هجران چه نماید
Qəzəl 4450از قید فلک برزده دامن بگریزیدچون برق ازین سوخته خرمن بگریزید
Qəzəl 4455شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردداز خواب روز دلها چون شب سیاه گردد
Qəzəl 4471تن را اگر گذاری در عشق ما چه باشدگراستخوان نگیری باز از هما چه باشد
Qəzəl 4472گر بی طلب رسد رزق ما را عجب نباشدمهمان نخوانده آیدهرجاطلب نباشد
Qəzəl 4473سر چون گران شد از می دستارگو نباشددر بحر گوهر از کف آثار گو نباشد
Qəzəl 4474کی از ستاره برمن سنگ ستم نیامداز کهکشان به فرقم تیغ دو دم نیامد
Qəzəl 4476از روی نو خط یار هر جا سخن برآیدگرد از بهار خیزد دود از چمن برآید
Qəzəl 4484گل همیشه بهار سخن زوال نداردچمن صفای پریخانه خیال ندارد
Qəzəl 4490به جای سبزه چو ایام زندگی بسر آیدزبان مار ز خاک سخن گزیده بر آید