Qəzəl 957

خاکساری برگ عیش خاطر آگاه ماستچون گهر گرد یتیمی خاک بازیگاه ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 963

اهل معنی را تماشا مانع جمعیت استحلقه چشمی که شد حیران، کمند وحدت است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 981

پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترستروی تلخ بحر از آب گهر شیرین ترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 990

عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرستچهرهٔ پوشیده‌حالان را جمال دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1001

گوش گیران قفس را نکهت گلشن بس استدیده کنعانیان را بوی پیراهن بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1004

Səhraya saldı bizi Leyli edib məftun, yetər,Görsə ceyran ləprini yarpaqda çün Məcnun, yetər.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1006

گردش پرگار ما را حلقه مویی بس استمرکز سرگشتگی ها خال دلجویی بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1014

از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش استنقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1035

با لب خاموش حفظ آه کردن مشکل استاز گره این رشته را کوتاه کردن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1076

شبچراغ اهل معنی چشم بیدار من استهمچو اختر در دل شب، روز بازار من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1077

لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من استصحبت گرمش به اغیار و کبابش بر من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1080

Narahat beynimdir axır başımı salmış şərə,Kim bu meydən içdi, gördüm, döndü o, dərbədərə.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1082

کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من استزخم شمشیر زبان خار مغیلان من است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1083

خاکساری تا دلیل جان آگاه من استمی کند هموار هر چاهی که در راه من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1090

آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوستسینه ما چاک چاک از غمزه بیباک اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1097

Mişk ətirli o şəvə saçlar, o nemət ondadır,Dan yerində nur saçan o lalə surət ondadır.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1100

کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوستپله ناز بتان سنگدل سنگین ازوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1105

جویبار شیشه با دریای خم پیوسته استکشتی می را چرا ساقی به خشکی بسته است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1106

تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته استخوشه ام عقد اخوت با ثریا بسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1110

هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته استدر دل آتش مهیا نوبهاری داشته است

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 1124

سیل در بنیاد تقوی از بهار افتاده استتوبه را آتش به جان از لاله زار افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1134

نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده استمستی دارد که دنیا را فرامش کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1145

بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده استخنده از تنگ دهانت غوطه در شکر زده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1160

اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده استخوشه پروین ز رنج آسیا آسوده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1165

مهربانی از میان خلق دامن چیده استاز تکلف، آشنایی برطرف گردیده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1172

دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده استفرصتش بادا که محراب دعا را دیده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1178

این که روزی بی تردد می رسد افسانه استپنجه کوشش کلید رزق را دندانه است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1180

گردش گردون به چشمم گردش پیمانه استعالم از کیفیت حسن تو یک میخانه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1181

هر که غافل را نصیحت می کند دیوانه استخواب غفلت برده را طبل رحیل افسانه است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1192

زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای استاین نهال شوخ را در هر زمینی ریشه ای است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq