Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گلگل از می روی آتشناک جانان را ببینگلفشانی را تماشا کن، چراغان را ببین
Qəzəl 6174پیش هر ناشسته رویی وا مکن لب بیش ازینآبروی خود مبر در عرض مطلب بیش ازین
Qəzəl 6178در گلستانی که ریزد خون بلبل بر زمیندر لباس لاله گردد جلوه گر گل بر زمین
Qəzəl 6180ریخت مژگان تر من رنگ گلشن بر زمینشد ز آه من چراغ لاله روشن بر زمین
Qəzəl 6183می از خود آورد بیرون ایاغ لاله رخسارانازان پیوسته تر باشد دماغ لاله رخساران
Qəzəl 6185اگر بر زخم کافر نعمتان باشد گران پیکانزبان شکر گردد زخم ما را در دهان پیکان
Qəzəl 6186ز چشم ظالم او چون نیندیشند معصومان؟که دارد غمزه ای گیرنده تر از خون مظلومان
Qəzəl 6188مکن آزادگان را جستجو از این و آن پنهانکه باشد از سبکباری پی این کاروان پنهان
Qəzəl 6189چه آسان است با بی برگی احرام سفر بستنکه هم مرکب بود هم توشه، دامن بر کمر بستن
Qəzəl 6192خطر دارد به محفل از کمند وحدت افتادنبه گرداب بلا از حلقه جمعیت افتادن
Qəzəl 6193به جان دشوار ازان باشد گرانی از جهان بردنکه گرد راه می باید به رسم ارمغان بردن
Qəzəl 6201به حسن خلق دلها را مسخر می توان کردنبه این عنبر دو عالم را معطر می توان کردن
Qəzəl 6214مروت نیست می در پرده، ای رعنا رسانیدنبه یاران خون خوراندن، باده را تنها رسانیدن
Qəzəl 6215چه عاجز مانده ای، دامان همت بر کمر می زنبرون از پرده افلاک چون آه سحر می زن
Qəzəl 6217ز روی آتشین شمع اگر شد انجمن روشنشبستان جهان گردید ازان سیمین بدن روشن
Qəzəl 6220قدم بر چشم من نه قلزم خون را تماشا کنبیا در سینه من بر مجنون را تماشا کن
Qəzəl 6223خدایا قطره ام را شورش دریا کرامت کندل خون گشته و مژگان خونپالا کرامت کن
Qəzəl 6229به خاموشی بدل شد نغمه های دلفریب منبه چشم سرمه دار آمد نوای عندلیب من
Qəzəl 6235نشان از بی وجودی نیست در روی زمین از منز گمنامی چه خونها در جگر دارد نگین از من
Qəzəl 6236به هم پیوسته از بس در حریم سینه داغ منتماشایی ندارد رنگ از گلگشت باغ من
Qəzəl 6248منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرونکه ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون
Qəzəl 6251شنیدم دختر رز را ز محفل کرده ای بیرونبه جان خود بگو جانا که از دل کرده ای بیرون؟
Qəzəl 6252نیم غمگین که مرگ آرد مرا از زندگی بیرونازین داغم که می آرد ز شغل بندگی بیرون
Qəzəl 6260چند دندان تأمل به جگر افشردن؟چون صدف اشک فرو خوردن و گوهر کردن
Qəzəl 6262در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن
Qəzəl 6263نیست مقدور علاج غم دنیا کردنگره از جبهه به ناخن نتوان وا کردن
Qəzəl 6264باده با حوصله ما چه تواند کردن؟تندی سیل به دریا چه تواند کردن؟
Qəzəl 6265آه با دیده اختر چه تواند کردن؟دود با روزن مجمر چه تواند کردن؟
Qəzəl 6272بی بصیرت چه گل از غیب تواند چیدن؟پای خوابیده چه در خواب تواند دیدن؟
Qəzəl 6276نیست ممکن ز سخن سیر توان گردیدنیا ازین زمزمه دلگیر توان گردیدن