Qəzəl 6433

یک چند خواب راحت بر خود حرام گرداندر ملک بی نشانی خود را به نام گردان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6443

شد گلستان خارخار من به منگو نپردازد بهار من به من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6447

دیده روشن می شود از خط عنبر یار اومی برد زنگ از دل آیینه ها زنگار او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6453

می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال اوسایه چون نقش قدم می ماند از دنبال او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6457

از نگاه گرم گردد آفتابی روی اووز فروغ چهره آتش دیده گردد موی او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6460

می خورد خون فراغت تشنه آزار تودست از دست مسیحا می کشد بیمار تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6462

جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار توسنگ کم را نیست وزنی در سر بازار تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6463

می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر توزخم را آغوش رغبت می کند شمشیر تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6468

ای بهار آفرینش خط چون ریحان توصبح عید نیک بختان چهره خندان تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6488

از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشوتا توان برداشت باری بار بر دلها مشو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6489

در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشونیستی خضر از گرانجانان این محفل مشو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6496

جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای اوتهیدستی نبیند هر که شد در گنج پای او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6498

چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟که از گل می خورد صد کاسه خون هردم بهار از تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6502

من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان توبگردم چون خط شبرنگ بر گرد دهان تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6503

خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلوزهی ظلمت که با سرچشمه حیوان زند پهلو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6504

زمین از اشک پرشورم به طوفان می زند پهلوز آب گوهره ساحل به عمان می زند پهلو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6507

کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درومفکن ای تیغ اجل بر من بیدل پرتو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6512

از سر کوی قناعت به در شاه مروچون خسیسان ز پی مال و زر و جاه مرو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6520

چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی تو؟که شد ز تنگدلی غنچه گلستان بی تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6521

شکفتگی نشود سبز در چمن بی توبه اشک شمع زند غوطه انجمن بی تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6522

زبان چو پسته شود سبز در دهن بی توگره چو نقطه شود رشته سخن بی تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6523

ز من شکیب به قدر دل فگار بجوبه من دلی بنما بعد ازان قرار بجو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6541

در خون نشست لاله ز چشم سیاه توگل گوشه گیر گشت ز طرف کلاه تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6545

ای دل گشاد کار خود از آن و این مجواین قفل را کلید ز هر آستین مجو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6548

خط بر عذار ساده نباشد مباش گودرد آشنای باده نباشد مباش گو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6549

از اهل حق اگر نظری یافتی بگوبی خون دل اگر گهری یافتی بگو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6550

شد رعشه پیری پر و بال طلب تویک جو نشد افسرده ز کافور تب تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6555

خامش گویا بود چشم سخنگوی تونقطه بسم الله است خال بر ابروی تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6556

بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماهخط به چشم بی سوادان می کند عالم سیاه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6557

نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناهنیست پروا طفل زنگی را ز پستان سیاه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq