Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مبند دل به حیاتی که جاودانی نیستکه زندگانی ده روزه زندگانی نیست
Qəzəl 1817ستاره سوخته عشق را پناهی نیستدر آفتاب قیامت گریزگاهی نیست
Qəzəl 1818طریقِ مردمِ سنجیده خودستایی نیستکه کارِ آتشِ یاقوت ژاژخایی نیست
Qəzəl 1820میان خوی تو و رحم آشنایی نیستوگرنه بوسه و لب را ز هم جدایی نیست
Qəzəl 1821ز دام سوختگان عشق را رهایی نیستز لفظ، معنی بیگانه را جدایی نیست
Qəzəl 1822وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشتز رنگ و بوی، امید بقا نباید داشت
Qəzəl 1833فغان که گرد سر او نمی توانم گشتچو زلف بر کمر او نمی توانم گشت
Qəzəl 1837ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفتشکست در جگرم سوزن و مسیحا رفت
Qəzəl 1854باران چو انجم از فلک گریه تاک ریختابر بهار، رنگ قیامت به خاک ریخت
Qəzəl 1855شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیختآمد برون ز چاه، کسی کاین رسن گسیخت
Qəzəl 1856دندان نماند و حرف طرازی همان بجاستبرچیده گشت مهره و بازی همان بجاست
Qəzəl 1864کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟خونی که می خوریم زیاد از دهان ماست
Qəzəl 1865صبح گشاده رو در دولتسرای ماستچرخ کبود، خانه چینی نمای ماست
Qəzəl 1880دستی که ریزشی نکند شاخ بی برستنخلی که میوه ای ندهد خشک بهترست
Qəzəl 1890زلف معنبر تو به صد جان برابرستاین مصرع بلند به دیوان برابرست
Qəzəl 1899خط را به دور عارض او شان دیگرستهر مور ازین سپاه سلیمان دیگرست
Qəzəl 1914کام از تو هر که یافت سلیمان عالم استدستی که در میان تو شد حلقه خاتم است
Qəzəl 1917ای روح، سیر عالم امکان چه لازم است؟رفتن به پای خویش به زندان چه لازم است؟
Qəzəl 1920هر نقش دلکشی که بر ایوان عالم استنقش برون پرده آن جان عالم است
Qəzəl 1927مرگ سبکروان ، طلب آرمیدن استچون نبض، زندگانی ما در تپیدن است
Qəzəl 1928از سینه صافی دل بی کینه روشن استدل بی غبار باشد اگر سینه روشن است
Qəzəl 1930از خون چو داغ لاله حصار دل من استهر که بوی خون شنوی منزل من است
Qəzəl 1932این کوه غم که در دل دیوانه من استسنگ ملامت ابجد طفلانه من است
Qəzəl 1933دریا سواد سینه بی کینه من استموج شکست، جوهر آیینه من است
Qəzəl 1934طومار زلف شرح پریشانی من استآیینه فرد دفتر حیرانی من است
Qəzəl 1935آن روی آتشین که جگرها کباب اوستنور و صفای شمع و گل از آب و تاب اوست
Qəzəl 1947لعل لب پیاله می آبدار ازوستجوش صباحت گل روی بهار ازوست
Qəzəl 1949جامی ز خون بی غش منصورم آرزوستلعل تجلی از کمر طورم آرزوست
Qəzəl 1955این خار غم که در دل بلبل نشسته استاز خون گل خمار خود اول شکسته است
Qəzəl 1956پیری اگر چه بال و پرم را شکسته استپای جهان نورد خیالم نبسته است