Qəzəl 2473

بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اندتو گمان داری که از بهر بیانت داده اند

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2474

ناله ای گیراتر از چنگ عقابم داده اندگریه ای سوزانتر از اشک کبابم داده اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2485

از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اندخویش را از آب حیوان در سراب افکنده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2489

از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلندمهر خاموشی در آتش چون زند بر لب سپند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2495

لاله ها از پرتو رخسار او گلگون شدندسروها از نسبت بالای او موزون شدند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2496

اهل همت جنس خواری را به عزت می خرندخاک راه را از تهیدستان به قیمت می خرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2499

ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزندچون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2500

جام خالی غوطه در خُم بی‌محابا می‌زندابر چون بی‌آب شد بر قلب دریا می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2504

هرکه دامن بر میان در چیدن گل می‌زندآستین بر شعله آواز بلبل می‌زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2508

دامن آنها کز گران‌جانان دنیا می‌کشندبار کوه قاف آسان همچو عنقا می‌کشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2509

می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشنددور گردان انتظار آب کوثر می کشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2516

هر که چین منع از ابروی دربان وا کنداز دم عقرب گره را هم به دندان وا کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2524

خط مگر با آن لب میگون مرا همدم کندزور این می را مگر بیهوشدارو کم کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2535

ناله آتش عنانم رخنه در گردون کندگریه پا در رکابم شهر را هامون کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2546

دل در آن زلف زره سان جای خود وا می کندشست چون صاف است پیکان جانی خود وا می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2547

سیر چشمی خاک در چشم سخاوت می کندمور این وادی سلیمان را ضیافت می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2568

شرم حسن شوخ را کی پرده‌سازی می‌کند؟برق در ابر بهاران تیغ‌بازی می‌کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2569

عشق او جا در دل دیوانه خالی می کندروشنایی جای خود در خانه خالی می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2579

گریه من آب در جوی سحر می‌افکندناله من شعله در جان اثر می‌افکند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2581

آه افسوس از دل خونگرم ما گردد بلنداز شکست شیشه هر کس صدا گردد بلند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2584

حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلنداین شب کوتاه از افسانه ما شد بلند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2592

نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنندساده لوح آنان که می خواهند تسخیرش کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2594

من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنندیا به گفتار خنک دلسرد از جوشم کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2597

هرکجا خوبان چراغ دلبری بر می‌کنندشمع را پروانه، آتش را سمندر می‌کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2608

منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهندتهمت آلودگی بر دامن مریم نهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2615

از سعادت در دماغش بیضه پندار بودمغز مغرور هما را استخوان در کار بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2616

یوسف ما در دل چه بر سر بازار بوداین گل از صبح ازل شیدایی دستار بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2618

تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بودپرده های چشم حیرانم نقاب حور بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2621

در کنار دایه حسن او جهان افروز بوددر دل سنگ این شرار شوخ عالمسوز بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2623

دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بودتلخی می محو در گلبانگ نوشانوش بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq