Qəzəl 3248

دل ارباب تنعم ز نوا می افتدجام لبریز چو گردد ز صدا می افتد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3256

آب خوب است لب خشکی ازو تر گرددگره دل شود آن قطره که گوهر گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3259

هرکه باریک شد از فکر، سخنور گرددرشته شیرازه جمعیت گوهر گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3261

چه بهشتی است که یارم ز سفر برگردداز نظر ناشده چون نور نظر برگردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3262

که گمان داشت ز خط حسن تو زایل گردد؟فرد خورشید که می گفت که باطل گردد گردد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3264

در واکرده، در بسته ز دربان گردددولت از خانه در بسته گریزان گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3267

چشم شوخ تو چو بر همزن مژگان گردددو جهان فتنه به هم دست و گریبان گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3272

گر چنین خون دل ازان طره مشکین گرددشانه را دست در آن زلف نگارین گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3275

از نظر بازی من چشم سخنگو گرددپرده خواب ز شوخی رم آهو گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3277

عقده چون وقت رسد عقده‌گشا می‌گرددغنچه ممنون عبث از باد صبا می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3278

هرکه تسلیم به فرمان قضا می‌گرددبر سرش ابر بلا بال هما می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3280

دل هرکس که مقید به هوس می گرددعنکبوتی است که عاجز ز مگس می گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3292

چهره ات رنگ ز گلدسته مینا داردغنچه ات درس تبسم ز مسیحا دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3303

عشق صد لخت جگر بر مژه تر داردگره افزون خورد آن رشته که گوهر دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3304

می کجا مهر حجاب از لب ما بردارد؟نه حباب است که هر موج ز جا بردارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3305

حسن در خانه زین جلوه دیگر دارددر نگین خانه، نگین جلوه دیگر دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3309

بحر هر چند به بر همچو حبابم داردشوق سرگشته تر از موج سرابم دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3310

دل عاشق چه غم از شورش دوران دارد؟کشتی نوح چه اندیشه ز طوفان دارد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3316

هر که چون زانوی خود آینه داری داردروز و شب پیش نظر باغ و بهاری دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3332

هر که چون غنچه سر خود به گریبان نبردوقت رفتن ز گلستان لب خندان نبرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3343

کعبه از کوی تو لبیک‌زنان می‌گذردزمزم از خاک درت اشک‌فشان می‌گذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3346

خویش را پیشتر از مرگ خبر باید کرددر حضر فکر سرانجام سفر باید کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3353

رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کردزرهی نیست که بتوان به قبا پنهان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3360

برق را در نظر آور به خس و خار چه کردتا بدانی که به من شعله دیدار چه کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3361

سیل را در نظر آور که به ویرانه چه کردتا بدانی به من آن جلوه مستانه چه کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3367

در چمن جلوه‌گر آن قامت رعنا می‌کردناله فاخته را سرو دو بالا می‌کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3369

از خموشی دل روشن گهران آب خوردکوزه سر بسته چو گردید می ناب خورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3370

چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟کف خاکی چه قدر سیلی سیلاب خورد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3374

زاهد خشک ز میخانه چه لذت گیرد؟گل کاغذ ز بهاران چه طراوت گیرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3375

هر که در وقت جوانی ره طاعت گیردخط پاکی ز عرق ریزی خجلت گیرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq