Qəzəl 4951

ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانشمگر این گردرا بشکافدازهم تیرمژگانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4959

شود دیوانه آخر هر که سودایی است همراهشسر از صحرا برآرد هرکه صحرایی است همراهش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4960

به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایشز طوق قمریان فتراک دارد سرو بالایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4978

شوختر می شود ازخواب گران، مژگانشچون فلاخن که کند سنگ سبک جولانش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4982

داغدار از عرق شرم شود نسرینشآب گردد ز اشارت بدن سیمینش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4984

دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروشآنچه درمصر عزیزست به کنعان مفروش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4996

کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویشخواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4998

به نوحه خانه ایام شاد و خرم باشبگیر ساغر گلرنگ، گو محرم باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5002

شکستْ رنگِ مرا رنگ همچو مهتابشربود خواب مرا نرگسِ گران‌خوابش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5004

خوشا سری که سرگشتگی رهانندشبه کرسی از سرزانوی خود نشانندش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5008

که می رهد زخم طره گرهگیرش؟که چشم بررخ یوسف گشوده زنجیرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5010

نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکشهنوز می پرد از شوق،چشم فتراکش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5021

الف قدی که منم سینه چاک بالایشسپهر سبزه خوابیده ای است درپایش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5027

ز دل برون نرود چشم آشنا رویشسری به دامن مجنون نهاده آهویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5028

نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویشبه اطلاع خدا صلح کن ز شهرت خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5030

مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویشکه کشته می شوی آخر به زخم تیشه خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5031

نمی روم به بهشت برین زخانه خویشبه گل فرو شده پایم درآستانه خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5033

مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویشبه خاک شوره مریز آب زندگانی خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5035

فارغ ز دار و گیر جهان خراب باشمردانه ترک کام بگو،کامیاب باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5036

چون سرو در مقام رضا پایدار باشآزاده ز انقلاب خزان و بهار باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5037

گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باشگاهی چراغ ماتم و گه شمع سور باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5039

گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5046

غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباشبا سبز کرده های سخن سرگران مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5051

هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5052

گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5054

میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5057

شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5058

خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5063

پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویشمردان به دیگری نگذارند کار خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5064

همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq