کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویشخواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش

بحر و کان را کف افسوس کند بی برگیگر به بازار برم گوهر یکدانه خویش

از شبیخون نسیم سحر ایمن می بودشمع می کرد اگر رحم به پروانه خویش

وقت آن خوش که درین دایره همچون پرگارازسویدای دل خویش کند دانه خویش

عمر چون باد به تعجیل ازان می گذردکه تو غافل کنی از کاه جدا دانه خویش

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. باعث غفلت من شد سخن من صائبخواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri