Qəzəl 6588

مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟که از مستی ز دست شاخ گل پیمانه افتاده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6592

خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواهنفس سرد ز کام و دهن شیر مخواه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6593

سرو من طرح نو انداخته‌ای یعنی چه؟جامه را فاخته‌ای ساخته‌ای یعنی چه؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6597

به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاهکند درازی شب عمر شمع را کوتاه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6599

بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاهکه خم کند قد استاده را نظاره چاه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6607

عرق به برگ گلت می دود شتاب زدهنگاه گرم که این نقش را بر آب زده؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6608

ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شدهز هاله خوبی مه پای در رکاب شده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6609

به هر کجا که خوری باده تن به خواب مدهبنای خانه ناموس را به آب مده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6619

تا سبزه خط از لب جانان برآمدهآه از نهاد چشمه حیوان برآمده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6622

محجوب را ز صحبت جانان چه فایده؟پوشیده چشم را ز گلستان چه فایده؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6626

در دل چو غنچه چند کنی رنگ و بو گره؟واکن به ناخن از دل پرآرزو گره

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6634

از حسن تو یک رقعه به گلزار رسیدهاز زلف تو یک نافه به تاتار رسیده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6643

چون چنگ هر رگ من، دارد سری به نالهدارد نشان داغی، هر عضو من چو لاله

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6648

کشد گر به صورت ز دل صد زبانهبه معنی بود نور آتش یگانه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6649

ای که از شغل عمارت غافل از دل گشته‌ایاز سگ خاموش گیر خاک غافل گشته‌ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6656

ای در آتش از هوایت نعل هر سیاره‌ایاز بیابان تمنای تو خضر آواره‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6657

می کشد دل را ز دستم دلربای تازه ایدر کشاکش داردم زورآزمای تازه ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6676

چون گل رعنا در ایام بهاران سعی کنکز دل پرخون و از رنگ خزانی برخوری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6677

از فنای پیکر خاکی چرا خون می خوری؟از شکست خم چرا غم ای فلاطون می خوری؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6680

دل چه افتاده است در این خاکدان بندد کسی؟در تنور سرد از بهر چه نان بندد کسی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6682

شوق اگر شهپر شود پروا نمی دارد کسیهمچو موج اندیشه از دریا نمی دارد کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6688

مستی و خمیازه بر خون دل ما می کشیصد خم می داری و حسرت به مینا می کشی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6694

نیست نقشی دلپذیر عشق غیر از سادگیپیش صاحب فن نباشد فن به از افتادگی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6695

شهره می سازد سخن را در جهان استادگیمی کند این آب روشن را روان استادگی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6697

بی نیازست از دلیل و رهنما افتادگیمی رود منزل به منزل جاده با افتادگی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6701

من گرفتم برنیارد موج شمشیر از نیاماز هوای خود خطر دارد حباب زندگی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6705

کی کند غافل دل آگاه را خوابیدگی؟از رسیدن نیست مانع راه را خوابیدگی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6708

عقل و هوش و دین نگردد جمع با دیوانگیخانه پردازست چون سیل فنا دیوانگی

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6709

سر فرو نارد به گردون اختر دیوانگیگرد خاکستر نگیرد اخگر دیوانگی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6716

کاش من از روز اول بوالهوس گردیدمیتا ز گلزار تو گستاخانه گلها چیدمی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq