Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
حیرتکده چشم مرا خواب ندیده استافتادگی اشک مرا آب ندیده است
Pərakəndə şeir 130ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟بال و پر این طایفه از همت عالی است
Qəzəl 151می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مراچرخ گویا ساخت از آب و گل دیگر مرا
Pərakəndə şeir 160نرمی حصار عافیت جان روشن استاز موم پشت آینه بر کوه آهن است
Qəzəl 164چشم بر خورشید تابان نیست ویران مراکرم شب تابی برافروزد شبستان مرا
Qəzəl 168نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مراکز دل سخت است در زیر قبا جوشن مرا
Pərakəndə şeir 174در گلشن وجود ره بوالفضول نیستبرگ خزان رسیده او بی اصول نیست
Pərakəndə şeir 176از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفتاین ملک را به تیغ زبان می توان گرفت
Pərakəndə şeir 177تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟از بی تهی اشک نظرباز توان سوخت
Qəzəl 188می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مراتیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا
Qəzəl 193هست در نقصان تمامی ها دل آگاه رامومیایی از شکست خویش باشد ماه را
Qəzəl 200جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده رافرش کردم در ره می دامن سجاده را
Qəzəl 209از غبار خط فزون شد روشنایی دیده راتوتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را
Pərakəndə şeir 212وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کردهاندخاطر خود جمع از امید حاصل کردهاند
Qəzəl 211از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره رانیست از رطل گران اندیشه ای میخواره را
Pərakəndə şeir 215نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرندگر به صورت رهزنند اما به معنی رهبرند
Pərakəndə şeir 245(دود دل را اشک چشم تر تلافی می کندهر چه دوزخ می کند کوثر تلافی می کند)
Qəzəl 249می نماید پایکوبان دار را منصور ماتاک را آتش عنان سازد می پر زور را
Pərakəndə şeir 276(جنون از نشئه هشیاری من ننگ میگیردز نور توبهام آیینه دل زنگ میگیرد)
Pərakəndə şeir 278ز فکر قامتی در دل خرامان شعله ای دارمکه استغنا به صد شمع تجلی می توانم زد
Pərakəndə şeir 286که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟خطی چون نیش زنبوران ز جوی انگبین خیزد
Qəzəl 287زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم مارو نمیتابیم از سیلاب، دریاییم ما
Qəzəl 290فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان مانقش پای ناقه لیلی است گلریزان ما
Qəzəl 291سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ماچون خزان در برگریزان است گلریزان ما
Pərakəndə şeir 301گرفتار محبت دوست از دشمن نمیداندز راحت دشمنیها گلخن از گلشن نمیداند
Pərakəndə şeir 305شود رد خلایق هرکه را الله میخواهدنگردد گرد گوهر هیچ کس تا شاه میخواهد
Qəzəl 304تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جامهاچون رم آهو بیابانی شدند آرامها
Pərakəndə şeir 306خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آیدبه هر پهلو که غلطم ناله زخمی به گوش آید
Pərakəndə şeir 319شبنم از روی لطیف تو نظر می دزددغنچه از شرم تو سر در ته پر می دزدد
Qəzəl 323ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدادرین ابر سیه آن برق جولان می شود پیدا