Qəzəl 1819

ز بس که طاعت خلق جهان خدایی نیستقضا کنند نمازی که آن ریایی نیست!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1823

ملامت از دل بیباک من فغان برداشتز سخت جانی من سنگ الامان برداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1825

به این نشاط که دل سر به تیغ یار گذاشتکدام تشنه، لب خود به جویبار گذاشت؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1835

ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافتز نیش، چاشنی نوش من بلندی یافت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1838

فغان که هستی من در ورق شماری رفتحیات من چو قلم در سیاه کاری رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1839

اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفتچگونه از دلم ای دلنواز خواهی رفت؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1841

ز فرقت تو ز دل امشب اضطراب نرفتستاره محو شد و چشم من به خواب نرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1843

به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفتنمی توان دل بیدار را به خواب گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1853

سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریختدردی که ماند بر جگر لاله زار ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1860

چشم خوشی که مست و خرابش شوم کجاست؟سر خوش ز شیوه های عتابش شوم کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1877

از آه، حسن را خطر بی نهایت استخط بر چراغ حسن تو دست حمایت است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1878

تازه است دایم از سیهی داغ عندلیبدر گلشنی که زاغ و زغن بی نهایت است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1888

دیوانه خموش به عاقل برابرستدریای آرمیده به ساحل برابرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1895

با ما یکی است هر که ز مردم جداترستدرمان ماست هر که به درد آشناترست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1896

از شادی جهان غم دلدار خوشترستاین است آن غمی که ز غمخوار خوشترست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1900

آیینه دار روی تو شرم و حیا بس استپهلونشین سرو تو بند قبا بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1901

خشتی مرا ز کوی تو در زیر بس استسرمایه فراغت من اینقدر بس است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1902

رخساره ترا ز عرق دیده‌بان بس استشبنم برای تازگی گلستان بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1903

صبح امید من نفس سرد من بس استچشم سفید، روزن بیت الحزن بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1905

باغ و بهار چشم پر آب من آتش استساقی و مطرب و می ناب من آتش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1911

روی تو برق خرمن آسایش دل استزلف تو تازیانه جانهای غافل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1916

عرش بلند مرتبه بنیان آدم استخورشید عقل، شمسه ایوان آدم است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1919

هر چند چشم مست تو هشیار عالم استبا بوالهوس شراب مخور، کار عالم است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1941

شیطان دلیر بر تو ز حال خراب توستدزدی است این که پرده گلیمش ز خواب توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1944

زان آتشین میی که ز لب در ایاغ توستیاقوت آبدار بتان سنگداغ توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1945

رزق وسیع در قدم میهمان توستهر کس که میهمان تو شد میزبان توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1948

آدم نه ای و روضه رضوانت آرزوستخاتم نه ای و دست سلیمانت آرزوست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1963

بر طفل اشک خون جگر دست یافته استدر آب، رنگ چون به گهر دست یافته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1967

چشم قدح به جلوه مینای باده استاین شوخ چشم، قمری سرو پیاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1993

آب حیات ما ز شراب شبانه استعیش مدام، زندگی جاودانه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq