آیینه دار روی تو شرم و حیا بس استپهلونشین سرو تو بند قبا بس است

خود را مزن بر آتش خونهای بیگناهدست ترا بهار و خزان حنا بس است

بشکن به ناز بر سر شمشاد شانه رازلف ترا ز حلقه به گوشان صبا بس است

ما را کجاست طالع گل، خار این چمندامن اگر نمی کشد از دست ما بس است

رشکی به آفتاب پرستان نمی برممحراب خاکساریم آن نقش پا بس است

اظهار عشق را به زبان احتیاج نیستچندان که شد نگه به نگه آشنا بس است

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب به خاک پای وی از سرمه صلح کندر دودمان چشم تو این توتیا بس است

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq