Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
آب حیات ما ز شراب شبانه استعیش مدام، زندگی جاودانه است
Qəzəl 1995تا در ترددست نفس، جان روانه استبر باد پای عمر، نفس تازیانه است
Qəzəl 1999غم را اگر برون ندهد سینه آینه استگر زنگ را فرو خورد آیینه آینه است
Qəzəl 2000هر غنچه زین چمن دل در خون نشانده ای استهر شاخ نرگسی نظر بازمانده ای است
Qəzəl 2004گنجینه جواهر ما پاک گوهری استنقدی که در خزانه ما هست بی زری است
Qəzəl 2034می سنگ اگر زند به ایاغم شگفت نیستگر بوی گل خورد به دماغم شگفت نیست
Qəzəl 2035مجروح عشق را سر و برگ علاج نیستاین خون گرفته را به طبیب احتیاج نیست
Qəzəl 2043آفاق روشن و مه تابان پدید نیستپر شور عالمی و نمکدان پدید نیست
Qəzəl 2050چشم تو چون ز مستی غفلت فراز نیستتهمت چه می نهی که در فیض باز نیست
Qəzəl 2061در نامجو شرافت ذاتی تمام نیستیاقوت چون عقیق مقید به نام نیست
Qəzəl 2071دور قمر چو گردش چشم پیاله نیستبا کودکی نشاط شراب دو ساله نیست
Qəzəl 2078دل کار خود به دامن پاک دعا گذاشتاغیار را به باطن مهر و وفا گذاشت
Qəzəl 2080بار غم از دلم می گلرنگ بر نداشتاین سیل هرگز از ره من سنگ برنداشت
Qəzəl 2082امشب خیال زلف تو از چشم تر گذشتاین رشته با هزار گره زین گهر گذشت
Qəzəl 2138طوطی ز سخن صیقل آیینه جان استآن را که سخن سبز کند خضر زمان است
Qəzəl 2193از عکس خود آن آینه رو بس که حیا داشتدر خلوت آیینه همان رو به قفا داشت
Qəzəl 2200ای زلف تو شیرازه دیوان قیامتهم سلسله، هم سلسله جنبان قیامت
Qəzəl 2220آب خضر و می شبانه یکی استمستی و عمر جاودانه یکی است
Qəzəl 2221عقل را گوشه سرایی هستعشق را دشت دلگشایی هست
Qəzəl 2224از خود گذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست
Qəzəl 2237فلک نیلوفر دریای عشق استزمین درد ته مینای عشق است
Qəzəl 2250چینی که طراز جبهه یارستبندی است که بر زبان اغیارست
Qəzəl 2341سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرداز غبار هستی من دامن افشان بگذرد
Qəzəl 2344خط لب لعل ترا بی آب نتوانست کردنقش، کم آب از عقیق ناب نتوانست کرد
Qəzəl 2350تا گلستان را نهال قامتش آباد کردباغبان چندین خیابان سرو را آزاد کرد
Qəzəl 2379چاره سودای ما پند نصیحتگر نکردتلخی دریا علاج خامی عنبر نکرد
Qəzəl 2383مستمع صاحب سخن را بر سر کار آوردغنچه خاموش بلبل را به گفتار آورد
Qəzəl 2384می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آوردناخدا را شور دریا بر سر شور آورد
Qəzəl 2385عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورداز شکرخند سلیمان روزی مور آورد
Qəzəl 2386دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟شبنمی چون خرمن گل را در آغوش آورد؟